Presenter Eva Eikhout: ‘I wasn’t going to write a book about a girl without arms and legs,’ | login required

Presenter Eva Eikhout: ‘I wasn’t going to write a book about a girl without arms and legs,’ | login required
Presenter Eva Eikhout: ‘I wasn’t going to write a book about a girl without arms and legs,’ | login required
--

Eva Eikhout (1996) is a presenter and moderator. Her book will be published this week This is not a book by a girl without arms and legs. A conversation based on key words, about BNNVara, waxing your bikini line and driving too fast.

Dit artikel is afkomstig uit Het Parool. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Groesbeek

“Een groen dorp, met veel heuvels, vlak bij Nijmegen. Ik heb er mijn hele jeugd gewoond – we zijn wel een keer verhuisd, maar dat was naar het hoekhuis in dezelfde straat, omdat we dan een grotere tuin en een garage hadden. Mama Jet en papa Hans, zij kennen elkaar ook uit Groesbeek. Als je het hebt over een veilig gezin… Ik realiseerde me pas een paar jaar geleden hoe bijzonder het is om zo’n warm gezin te hebben, waarin alles besproken kan worden. In mijn moeders jeugd werd juist niet gepraat. Zij wilde dat anders aanpakken. En mijn vader… Zijn dochters zijn het beste dat hem ooit overkomen is. Wij zijn perfect in zijn ogen. Hij verwacht niets van ons omdat wij al bij voorbaat aan zijn verwachtingen voldoen.”

Schoenmaker

“Mijn vader past al mijn schoenen aan, want ik heb een beenlengteverschil van 7 centimeter. Hij zet dus zeven zolen onder al mijn linkerschoenen. En dan schuurt hij ze bij zodat ik mijn voet goed kan afwikkelen. Inmiddels werkt hij niet meer als schoenmaker. Er zal ooit een schoen zijn die hij niet meer gaat aanpassen. Dat vind ik een trieste gedachte.”

1 meter 14

“Mijn lengte. Net te klein voor de Python in de Efteling. Vroeger deed ik weleens een knot op mijn hoofd, in de hoop dat die werd meegerekend als ze bepalen of je erin mag. Het ironische is: mijn lengte maakt niks uit, want mijn romp is net zo groot als die van een andere volwassene, en dat is waar de beschermbeugel van de achtbaan overheen gaat. Ik zit dus hartstikke stabiel.”

“Klein zijn vind ik het vervelendst aan mijn beperking. Ik voel me vaak letterlijk niet op hetzelfde niveau staan als anderen. Vaak weten mensen ook niet welke houding ze moeten aannemen. Gaan ze op hun hurken? Dan weet ik: na drie minuten krijgen ze kramp. Je voelt het ongemak. En in drukke menigtes vind ik het eng. Mensen zien je niet. Daarom ga ik vaak in mijn rolstoel. Als ik daarin ga staan, kom ik op ooghoogte. Je kunt er alleen niet mee in een Uber, want dat ding weegt 150 kilo. Dat kun je niet tillen.”

Femur fibula ulna

“Een supervaag en breed syndroom. Bovenbeen-kuitbeen-ellepijp betekent het, je hebt dan bij die lichaamsdelen een groeiafwijking. Nou, ik heb niet eens een kuitbeen, dus dat klopt wel. Geen idee hoeveel mensen in Nederland dit syndroom hebben. Ik ken een paar anderen en één iemand zag ik in Je zal het maar hebben. Maar er is geen lotgenotengroep, voor zover ik weet. Ik denk dat ze me dan wel gevraagd zouden hebben.”

“Toen mijn moeder zes maanden zwanger was, kreeg ze een echo. De verloskundige haalde een arts erbij, die zei: ‘We kunnen de armen en benen niet helemaal vinden’. Ik moet nog altijd om dat verhaal lachen, zo’n bizarre situatie. Soms kunnen ze bij de echo het piemeltje niet goed vinden, maar armen en benen? Zo bekeken vind ik het heel grappig.”

“Mijn moeder dacht dat ze nooit meer gelukkig zou zijn. Voor mij, hè, omdat ik misschien wel veel zorg nodig zou hebben. Mijn vader wist niet goed wat hij ervan moest denken. Tijdens een weekendje weg zei mijn moeder: ‘Als dit kindje wil komen, dan komt het maar.’ Want ze hield meteen van me.”

Paars fietsje

“De metafoor van mijn leven. Dat fietsje staat voor vrijheid én voor rouw. als peuter had ik er een zien staan, in een etalage. Of ik die mocht hebben, vroeg ik aan mijn moeder. Zij zei: ‘Jij kunt niet fietsen, schat, dus dat gaat niet. Je hebt net een elektrische rolstoel gekregen.’ Ik weet nog dat ik vroeg of ik die rolstoel niet gewoon terug kon geven en dan dat fietsje kon nemen. Ik wilde het zo graag.”

“Een fiets brengt je van A naar B, en om mee te kunnen doen in de samenleving heb je een vervoermiddel nodig. Dat is voor mij niet vanzelfsprekend, want ik kan dus niet fietsen. Mijn elektrische rolstoel kan niet zo ver, dus ik ging met de taxi naar de middelbare school. Dat was gênant, en daarbij wilde ik ook met mijn vriendinnen kletsen op de fiets, of nog even stoppen bij de McDonald’s voor een Euroknaller.”

Flitsmeister

“Mijn beste vriend. Ik heb die app altijd aanstaan, zodat ik weet waar de flitsers zijn. Op mijn twintigste haalde ik mijn rijbewijs, en het eerste half jaar had ik elke maand een boete voor te hard rijden. Ik had echt háást, ik moest de tijd inhalen die ik was verloren door al die trage taxibusjes. En ik houd gewoon van hard rijden. Maar ik was een student, dus die bonnen tikten enorm aan. Sinds ik Flitsmeister heb, gaat het beter.”

“Ik weet dat je hier in Amsterdam overal maar 30 kilometer per uur mag rijden. Een slakkengang vind ik het, ik erger me dood aan mensen die 30 rijden. Dan denk ik: doe niet zo debiel, joh. Maar ze staan natuurlijk in hun recht.”

BNNVARA

“De springplank van mijn carrière. Bij de BNNVARA Academy, waar ik werd aangenomen in 2018, was ik als een vis in het water. Het was een enorme ver-van-mijn-bedshow, ik had echt op een blauwe maandag gesolliciteerd. En toen mocht ik op auditie komen en was ik ineens binnen. Ik weet nog dat ik drie dingen dacht. 1: Holy fuck, mijn leven gaat nu echt veranderen. 2: Zou ik ook zijn aangenomen zonder mijn beperking? 3: Dat hoef ik nu niet te weten want ik ben nu binnen en dát is wat telt.”

“Het was de meest lijpe rollercoaster ooit. Heel vaak naar Hilversum, elke week een video afleveren. Ik ben mezelf ook behoorlijk tegengekomen, ik zag mezelf de hele tijd op beeld. Echt fucking gehandicapt! Opeens snapte ik waarom mensen mij de hele tijd vroegen of ik hulp nodig had. Ik zie zelf óók alleen maar mensen met hele armen en benen. Dat is ook míjn referentiekader.”

Inclusiviteit

“Mensen en organisaties roepen altijd dat ze inclusief willen zijn, maar niemand faciliteert het. Dat is jammer. Mensen zijn zich er niet van bewust dat je extra dingen moet organiseren. Superleuk dat je me aanneemt, maar eigenlijk komt er meer bij kijken. Kan het pand toegankelijk worden gemaakt? Moet er een aanpassing komen op het toilet? Ik had extra uren nodig voor mijn zorgverleners als ik draaidagen had. Gaat iemand dat voor je regelen? Nee.”

“Ik liep meteen tegen bureaucratische hindernissen aan bij allerlei instanties. Ik dacht: wat willen jullie nou? Willen jullie representatie op tv van mensen met een beperking of willen jullie eigenlijk dat ik zo min mogelijk geld kost en dus een baan zoek waarbij ik geen extra hulp nodig heb? Ik zocht een begeleider voor één dag in de week. Het is zo kortzichtig: als je me die ondersteuning geeft, kan ik veel meer werken, verdien ik meer, betaal ik meer belasting, geef ik meer uit in de horeca, stimuleer ik de economie. Maar ergens voel je toch dat er gedacht wordt: blijf maar thuis.”

Joost

“We zijn nu ruim een jaar samen. Ik had eerder gedatet, maar als ik nu kijk hoe makkelijk en vanzelf het met ons ging, denk ik wel: al die eerdere pogingen waren hopeloos. Joost en ik zijn een sterk team, we hebben een heel stabiele band. Hij is niet mijn zorgverlener, dat wil ik absoluut niet, maar in het weekend laat ik geen zorgverleners komen. Dan wil je gewoon samen wakker worden. Elke zondagochtend drinken we koffie in bad, en natuurlijk wast Joost dan mijn haar en droogt hij me af – maar dat voelt niet alsof hij mij in bad doet. Het is ons ritueel.”

Amsterdam

“Als je me tien jaar geleden had gezegd dat ik nu in Amsterdam zou wonen, vlak bij het centrum, in een groot appartement, samen met een vriendin, met een auto onder mijn huis, had ik je nooit geloofd. Dit was mijn droom. Afgelopen september was ik er klaar voor.”

“Amsterdam is uitdagender dan Nijmegen om je in te bewegen, het is veel groter – maar hier zijn weer veel meer Ubers. Ik heb net met twee vrienden een pubquiz gedaan, dan pakken we gewoon een Uber bij Pakhuis de Zwijger. Ik zou nog wel graag een elektrische bakfiets kopen, dan kunnen vrienden met mij door de stad fietsen – met mij in die bak. Maar die zijn superduur, dus als er toevallig een bedrijf is dat met mij een samenwerking wil aangaan?”

PGB

“Mijn haat-liefdeverhouding. Voor mijn persoonsgebonden budget moest ik elke twee jaar, dat is nu gelukkig elke vijf jaar, bewijzen dat ik niet zelfstandig kan douchen. Dat ik mezelf niet kan aankleden. Terwijl ik echt niet opeens langere armen en benen krijg. Geloof me, dan ben ik de eerste die opbelt.”

“Het wantrouwen vind ik het ergst, en het gevoel dat ik te duur ben. Ik heb drie uur zorg per dag: ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds een uurtje, en extra wanneer ik ga sporten. Voor twintig euro per uur. Dat is bij elkaar misschien veel geld, maar het gaat alleen om zorg waarvoor ik geïndiceerd ben. Mijn make-up kan ik gelukkig zelf, maar ik kan niet mijn haar in een staart doen. Daar heb je vingers voor nodig.”

“Ik vind het heel erg dat persoonlijke verzorging niet vergoed wordt. Mensen met een beperking staan vaak al 1-0 achter wat uiterlijk betreft. Mogen zij zich dan niet mooi maken? En dat wordt dan beslist door iemand die wel gewoon zelf uitgebreid haar make-up kan doen. Mijn bikinilijn laat ik altijd waxen bij een professionele salon. Zestig euro per maand, ik kan dat gelukkig missen, maar voor mij is het geen keus – ik kan bij een onenightstand niet snel even de boel bijwerken. Nu kun je natuurlijk vraagtekens plaatsen bij onze schoonheidsidealen: hoezo moet iedereen een kaal kutje hebben? Maar dat iemand anders dat voor je bepaalt, dat vind ik best heftig.”

Liliane Fonds

“Daar ben ik sinds kort een van de gezichten van. Het fonds steunt kinderen met een beperking in de armste landen van de wereld. Ik was laatst met ze mee, naar een eiland in Indonesië. Daar woonde Colbi, een vierjarig meisje met een verstandelijke beperking. Ze was zo’n blij kind. Ze kon niet praten, maar was met van die grote ogen steeds met iedereen contact aan het leggen. Haar moeder was 22 en dacht dat de beperking haar schuld was, want ze had tijdens de zwangerschap geen healing gedaan. Heel stigmatiserend. Ik vertelde dat mijn moeder ook geen healing had gedaan tijdens haar zwangerschap, maar mijn beperking toch niet haar schuld is. Dat ze mij zag, en dat ik zo mijn eigen leven leidde en zo zelfstandig was, gaf haar hoop.”

Dit is geen boek…

“…van een meisje zonder armen en benen. Ik was gevraagd om een boek te schrijven, en bij de eerste meeting zei ik: ik ga geen boek schrijven over een meisje zonder armen en benen, hoor. Toen zei de redacteur: ‘Dat is de titel!’ We overwogen het boek Je herkent me zeker aan mijn glimlach te noemen, want dat antwoord ik vaak als mensen zeggen dat ze me ergens van kennen. Maar dit was toch prikkelender. Bovendien: het ís ook geen boek van een meisje zonder armen en benen, want ik heb wél armen en benen. Het is gewoon een boek van Eva.”

Eva Eikhout: Dit is geen boek van een meisje zonder armen en benen. Uitgeverij Lebowski, 22,99.

The article is in Dutch

Tags: Presenter Eva Eikhout wasnt write book girl arms legs login required

-

PREV Karin Sitalsing has been nominated for the Brussels Prize with her book about Blauwestad
NEXT RTV Stichtse Vecht – Want to learn to read? Your child learns it at school, the Library supports it