Het is tijd om deze review van Gears of War: E-Day af te ronden, nu ik een aanzienlijke tijd heb kunnen doorbrengen in de multiplayer Siege-modus. Voor de reviewversie was de nieuwe PvE multiplayer Siege-modus van Gears of War: E-Day uitgeschakeld. Het voelde vreemd om een game te beoordelen die ik niet volledig had ervaren zoals ik en velen waarschijnlijk van plan waren. Dit was eerder een lopende review, maar nu ben ik klaar om een definitieve uitspraak te doen.
Gears of War: E-Day is een belangrijke titel voor Xbox. Het vertegenwoordigt de terugkeer van Microsoft naar exclusieve Xbox Series X|S-games en er rust waarschijnlijk een grote druk om te presteren. We zijn hier echter niet om dat aspect van het product te beoordelen — alleen wat hier voor me ligt.
Zelfs terugkijkend zijn mijn gevoelens over de campagne een beetje gemengd. Gelukkig is Gears of War: E-Day een veelzijdige game, en de Siege-modus is een onmiskenbaar leuke en goed doordachte evolutie van de Horde-stijl gameplay, wat het totaalpakket aanzienlijk versterkt.
Gears of War: E-Day heeft enkele van de mooiste graphics die ik ooit heb gezien, met absoluut onberispelijke belichting, immense en nauwkeurige stadsdetails, en prachtige karaktermodellen. Het schietmechanisme is ook fantastisch, met verbeterde mobiliteit die enkele van de ruwe hoeken van de serie gladstrijkt, zonder het Gears-gevoel op te offeren.
Echter, de algehele structuur van de campagnegameplay doet de game in mijn ogen tekort, waardoor het zijn volledige potentieel niet kan bereiken. Gelukkig biedt Siege een bevredigend canvas voor toekomstige gameplay, en de problemen zijn beslist niet onoplosbaar. Laten we verder gaan.
Gears of War: E-Day review — Verhaal, Kunst en Technologie
Gears of War: E-Day speelt zich meer dan tien jaar voor Gears of War 1 af en biedt ons een front-row seat bij de brute en genocidale opening van de aanval van de Locust op de mensheid. De stad Kalona fungeert als het epicentrum van die invasie. Kalona staat bekend als een stad van wetenschap en technologische vooruitgang en speelde een cruciale rol in de ontwikkeling van de wapentechnologie en de industriële oorlogsvoering van de COG tijdens de burgeroorlog tegen de UIR. E-Day vindt zes weken plaats na de overgave van de UIR, en Dominic Santiago en Marcus Fenix verzamelen de brokstukken en rouwen om verloren vrienden en familie.
Het karakterwerk in E-Day is van een uitzonderlijk hoog niveau. Het trauma van verlies en de schok van de Locust-invasie komen op indrukwekkende wijze tot uiting in elk aspect van de game. Het stadslandschap is tot in de details uitgewerkt, met interieurs die volledig zijn weergegeven met een levensecht gevoel, aangevuld met enkele van de beste belichting die ik ooit in een videogame heb gezien.
Ik zou willen dat Gears of War: E-Day beter draaide op mijn Xbox Ally X, maar het is moeilijk te verwachten dat zo’n visueel rijke game goed presteert op elk potentieel niche-apparaat. Op de belangrijkste platforms, namelijk Xbox Series X|S en compatibele desktop-pc’s, schittert Gears: E-Day absoluut. Geen misverstand, Gears of War: E-Day staat op de absolute top van de technologische mogelijkheden van Unreal Engine, en de game verdient op basis daarvan waarschijnlijk prijzen.
De gedetailleerde weergave van de stad helpt echt om het verhaal te ondersteunen. De meer recente games in de Gears of War-serie spelen zich af in een verwoeste wereld, waar de Locust effectief al hebben gewonnen en de mensheid en de meeste van haar steden hebben verwoest. Voor E-Day moest The Coalition een stad tonen die nog steeds bloeide en bevolkt was, en de gruwelen die zich daarin afspeelden.
Vanaf de allereerste cutscene trekt The Coalition geen enkele remmingen: dit is een horrorverhaal, een oorlogsverhaal en een verhaal van overleving en wanhoop. Het COG-leger is verwoest en in de val gelokt, belegerd door een onbekende bedreiging die ze onmiddellijk onderschatten als monsters zonder plan, om later te ontdekken hoe slim en georganiseerd de Locust daadwerkelijk zijn.
Burger-NPC’s verspreiden zich door de stad, soms vluchtend, soms in verminkte plassen op de grond. De reacties van de personages en hun ontwikkeling gedurende de game helpen echt om dat gevoel van verlies en angst te versterken — ze zijn niet de door oorlog getrainde overlevenden van de oorspronkelijke Gears-trilogie. Ze zijn jong, oorlogmoe van het vechten tegen de UIR, en in sommige gevallen al volledig getraumatiseerd.
Ik wil niet te veel van het verhaal verklappen, maar dit voelde echt als de eerste game in een nieuwe geplande trilogie… sommige elementen van de uitvoering leden daaronder. Sommige verhaallijnen leken ontworpen om in toekomstige games (of DLC?) opgelost te worden, wat me enigszins een gevoel van verlangen gaf. Maar het feit dat ik gretig ben om meer te leren over deze Emergence Day-verhaallijn is waarschijnlijk een pluspunt. Het zou veel erger zijn als ik me er niets van aantrok, en ik merk dat ik me veel bekommer om de nieuwe personages, hun strijd, hun verleden en wat er uiteindelijk met hen zal gebeuren… gezien het feit dat sommigen duidelijk niet aanwezig zijn in toekomstige delen.
De setting, visuals en verhaalvertelling van Gears of War: E-Day vertegenwoordigen de beste aspecten ervan. De prestaties van de game op de Xbox Series X zijn top, met slechts wat vertraging tijdens enkele bijzonder zware sequenties aan het einde. Ik heb geen enkele crash ervaren, en het is geweldig om te zien dat een moderne game split-screen co-op als optie biedt in deze tijd.
De nieuwe personages zijn interessant en boeiend, en het ontdekken van nieuwe lagen van bestaande personages is ook lonend voor een lange tijd fan. Ik denk dat Gears of War: E-Day had kunnen profiteren van meer burgergerichte zijverhalen… maar zoals ik in de gameplaysectie zal uitleggen, wordt de campagne van Gears of War: E-Day behoorlijk tegengehouden door de gameplaystructuur als geheel.
Gears of War: E-Day review — Campagne Gameplay
Laten we de goede punten als eerste behandelen: dit is nog steeds heel erg Gears of War. Alles wat je eerder aan Gears leuk vond, is nog steeds aanwezig, en in de meeste gevallen naar een hoger niveau getild.
E-Day verhoogt de mobiliteit van de speler aanzienlijk. Sprint is nu meer onmiddellijk en op de linkerstick, zoals bij een moderne shooter gebruikelijk is. Dekking is veel dynamischer dan voorheen, met de mogelijkheid om je in lagere ruimtes te verschuilen dan voorheen, waardoor omgevingen gevarieerder en natuurlijker aanvoelen. Je kunt nu ook klimmen en vaulten, waardoor The Coalition kan voortbouwen op de verticaliteit van de game. Aangezien Kalona een stadstaat is met grote gebouwen en stedelijke omgevingen, dienen deze functies de game ongelooflijk goed.
Het schietmechanisme is ook zeer verfijnd. Het doormidden zagen van vijanden is bevredigender dan ooit, met bijna gênant bevredigende geluidsbehandeling en stevige gore-fysica. Het zien van een afgesneden torso die op de vloer valt, verveelt nooit.
Er is een scala aan nieuwe wapens die ook instant klassiekers zijn. De Locust hebben het slagveld van de Pendulum-oorlogen doorzocht en oude UIR-wapens aangepast met gruwelijke inhumane verbeteringen. Zo keert het bevredigende M1 Garand “ping” terug van de UIR Markza, opnieuw toegepast in het bijlhandvat van het Locust Breechshot-geweer, bijvoorbeeld.
Het schietmechanisme laat echter wat te wensen over bij het vechten tegen enkele van de grotere vijanden in de game. Drones, wretches en enkele van de eerdere vijanden zijn verreweg het meest bevredigend om tegen te vechten, reagerend op je kogels en zelfs met vernietigbare pantser die de strijd dynamischer en moderner maakt. Ik weet niet waarom The Coalition deze speelstijl niet heeft uitgebreid naar enkele van zijn grotere vijanden, wat naar mijn mening veel crucialer zou zijn.
Inderdaad, in Act 1 begint Gears of War: E-Day zo sterk, en ik zat daar te bedenken of dit wel eens de beste game zou kunnen worden die Xbox ooit heeft uitgebracht, maar na verloop van tijd begon dat gevoel te vervagen.
Reavers, Brumaks en andere grotere vijanden reageren nauwelijks op kogels, waardoor ze als robots of kogelsponges aanvoelen — iets waar Gears 4 zwaar voor werd bekritiseerd. Je eindigt soms gewoon met het in de gaten houden van de gezondheidsbalk van de vijand voor tenminste een beetje reactie, in plaats van de visuals waar het artistieke team van The Coalition zo hard aan heeft gewerkt. Tegen het einde van de game worden dit soort vijanden ook gebruikelijker, wat de dynamiek van de game aantast.
Een ander irritant aspect van Gears of War: E-Day betreft het open-maar-niet-eigenlijk-open wereldontwerp, wat in mijn ogen lijkt op gehaaste of veranderende prioriteiten in het game-ontwerp tijdens de ontwikkeling.
Kalona is een volledig gerealiseerde 3D-stad, met een enorme verscheidenheid aan stedelijke buiten- en binnenlocaties. Het is een geweldig canvas waarop The Coalition kan voortbouwen bij het ontwerpen van toekomstige content, mogelijk zowel voor Siege als Versus-modus. Het probleem is dat het niet bijzonder goed werkt voor de campagnemodus.
Gears of War: E-Day begint ongelooflijk sterk, met een lineaire cinematische segment dat echt de toon voor de game zet. Dan opent het zich in deze vreemde semi-open wereldstructuur die interessant leek in de previews, maar in de praktijk niet verder gaat dan de glimpsen die we deze zomer kregen.
Er is een kaart die de illusie van grote verkenbare ruimtes biedt, maar in de praktijk zijn alle segmenten zeer lineair. Zelfs de zijmissies vinden plaats op een gestructureerde manier, wat de behoefte of wens om echt te verkennen ondermijnt. Het voelde alsof The Coalition probeerde meer redenen te creëren om te verkennen door wapens en collectibles verspreid te hebben, maar ik vond dit aspect van de game irritant en tempo-brekend.
Er zijn tientallen wapens aan te treffen in het veld, maar de helft van de tijd zijn het wapens die je niet echt wilt gebruiken. De game pingt je elke paar seconden met een irritante pop-up die zegt “hardcase in de buurt,” wat gewoon als afleiding diende, aangezien de beloning meestal gewoon rommel was. Zelfs de collectibles waren vervelend te vinden, aangezien je door verschillende menu’s moest navigeren en vervolgens handmatig moest zoeken naar het item dat je zojuist had gevonden uit een enorme lijst. Er waren meer mods te vinden dan dat er gameplaycanvas was om ze op aan te brengen… E-Day zou echt hebben geprofiteerd van een bepaald soort verkoperssysteem, waardoor je mods op je gemak zou kunnen kopen, in plaats van je gedwongen te voelen in saaie verstoppertje gameplay elke 3 minuten.
Deze punten lijken misschien klein, maar gezien het feit dat er verder niet veel “nieuws” is te bieden in de algemene Gears-formule, vallen ze wat op.
Het helpt niet dat, als gevolg van de structuur van de game, je meerdere keren dezelfde locaties moet bezoeken als onderdeel van het verhaal, wat anticlimactisch en repetitief aanvoelt, vooral tegen het einde van de game.
De campagne heeft enkele ongelooflijk epische, cinematische en diep emotionele momenten — dat wil ik niet ontkennen. Er zijn enkele fantastische sequenties verspreid over de game, die de Emergence in al zijn reptilianen, ondergrondse horror tonen. Ik wou alleen dat ze meer van deze momenten hadden verdubbeld in plaats van te proberen met dit vreemde “open” wereldexperiment, dat slecht doordacht en slecht uitgevoerd lijkt, met functies die eerder afleiden dan de algehele ervaring verhogen.
Gears of War: E-Day review — Siege-modus
Laat me vooraf zeggen dat ik nooit een grote fan ben geweest van de PvP-gevechten van Gears, en je kunt misschien beter ergens anders kijken voor een mening daarover. Mijn voorkeur voor Gears-multiplayer ging altijd uit naar de Horde-modus, die in E-Day een geheel nieuwe leven heeft gekregen.
Siege-modus neemt twaalf spelers verdeeld in teams van vier en plaatst ze in een deel van de verwoeste stad Kalona. Hier neem je de rol aan van een van de Gears tijdens de voortgang van E-Day, tackle je zijmissies, vecht je tegen golven van vijanden, stel je killzones in en verzamel je upgrades. Dit is waar enkele aspecten van de “open wereld” gameplay van de campagne echt tot hun recht komen op manieren die het niet deden toen er een cinematisch verhaal bovenop kwam.
De nieuwe mobiliteit geeft de Siege-maps een groot aantal verticale en strategische elementen. Vier karakters bieden enkele zachte klassenrollen, met sluipschutters die dekking bieden terwijl medics gevallen spelers weer tot leven brengen. Naarmate je vordert, kun je een beetje hybride spelen, bijvoorbeeld je medic uitrusten met een sluipschuttersgeweer vanaf het begin, terwijl je nog steeds toegang hebt tot je “ultieme” vaardigheden die de loop van de strijd voor je team kunnen veranderen.
Het is indrukwekkend hoe goed de multiplayer-maps van Gears of War: E-Day in de praktijk werken; ze zijn ongelooflijk groot en hebben veel tegelijkertijd gaande binnen de speelruimte, wat zorgt voor een gevoel van chaotische urgentie. Terwijl je je missies voltooit, kun je een andere ploeg tegenkomen, zoals vaak het geval is in de campagne, wat leidt tot epische en spontane gameplay-momenten.
Invasie-evenementen spawnen enorme bazen zoals Brumaks en Corpsers, waarbij alle 12 spelers samen moeten komen om ze te verslaan. Mijn klacht dat ze een beetje “sponzig” aanvoelen blijft hier bestaan, maar het is veel spannender om deze torenhoge beesten in een grote multiplayer-setting aan te pakken, terwijl je overspoeld wordt door kleinere vijanden zoals wretches en drones.
Er is ook een lichte en vrij vergevingsgezinde extractie-gameplay. Zijmissies en invasie-evenementen belonen je met onderdelen om je wapens en klassen te upgraden. Als je ploeg om welke reden dan ook je missie niet voltooit, verlies je die wapens. Siege geeft je echter veel ruimte om falen te vermijden, zelfs op de hogere moeilijkheden, wat de urgentie een beetje vermindert.
Ik denk dat The Coalition nog wat meer had kunnen doen om de “spontane” gameplaymomenten en sociale interactie te verbeteren. Er zijn geen emotes bijvoorbeeld, wat vreemd aanvoelt. Siege lijkt duidelijk enige inspiratie van Helldivers 2 te hebben genomen, maar laat enkele van de meer interactieve en boeiende innovaties achterwege, wat jammer is. Maar goed, dit zijn allemaal mogelijke dingen om in toekomstige seizoenen en updates op te nemen, misschien?
We beoordelen de toekomst echter niet, we beoordelen het nu. En het nu van de Siege-modus is al fantastisch. Een capabele ploeg bij elkaar krijgen en jezelf door de vleesmalen laten gaan is enorm leuk. Mortierstellingen opzetten en zien hoe ze granaten als een explosieve hagelstorm afvuren is eindeloos bevredigend. Het potentieel hier is duidelijk en spannend.
Wat The Coalition hier heeft gebouwd, is even technisch indrukwekkend als besmettelijk. Als de updatefrequentie goed is, zie ik mezelf Gears of War: E-Day’s Siege-modus nog geruime tijd in mijn multiplayerrotatie houden.
Gears of War: E-Day review — Conclusie
Ik heb enorm genoten van Gears of War: E-Day en geniet al van mijn tweede playthrough op een hogere moeilijkheidsgraad, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat de game geen grote campagneproblemen heeft — vooral gezien hoe gemakkelijk veel daarvan vermeden hadden kunnen worden.
Kalona is een onberispelijk canvas dat rijp is voor het vertellen van epische verhalen. De nieuwe, horrorbeladen toon is absoluut de juiste richting voor Gears of War: E-Day. De existentiële angst straalt door elke personage-uitvoering, en het stadsontwerp behoort tot het beste dat het medium ooit heeft gezien.
De gameplaystructuur die bovenop de campagne is geplaatst, vormt echter het probleem. Het had veel meer iteratie en vooruitdenken kunnen gebruiken. Het voelde een beetje alsof E-Day oorspronkelijk bedoeld was als een soort open wereld, maar op een gegeven moment hebben ze zich teruggetrokken, waardoor het onsamenhangend aanvoelt. De “open wereld” aspecten werken veel beter in de Siege-modus van Gears of War: E-Day, waar zijmissies, upgrades en beloningen voor missies daadwerkelijk bijdragen aan een veel bevredigender upgrade-loop. In de campagne voelen ze meer als irritaties en hobbels aan.
Als ik de game alleen op basis van de campagne zou moeten beoordelen, zou ik het waarschijnlijk een 8/10 geven — het is nog steeds ongelooflijk leuk, en de nadelen zijn frustrerend maar niet game-breaking. De Siege-modus tilt het totale pakket voor mij naar een 9/10. Wat niet zo goed werkt in de campagne, werkt ongelooflijk goed in Siege, en het potentieel voor de toekomst is duidelijk.
The Coalition zou waarschijnlijk iets meer moeten doen om buiten de gebaande paden te denken om franchisevermoeidheid tegen te gaan en verwachtingen te doorbreken, maar de consistentie van deze franchise voelt als thuiskomen elke keer — wat zeker zijn eigen waarde heeft in deze tijd.
Lang leve Gears.
Gears of War: E-Day werd op 6 oktober 2026 gelanceerd, exclusief op Xbox Series X|S op console met Xbox Play Anywhere voor pc, en is ook beschikbaar op Steam en Xbox Game Pass.