De trailer van Over the Hill wekt de indruk dat je met een off-road voertuig de wildernis in gaat voor een ontspannen avontuur in de warme zon, terwijl je geniet van akoestische gitaarmuziek en wildlife bewondert. Niets is minder waar. Dit is de meest stressvolle game die ik in jaren heb gespeeld, en ik heb het gevoel dat de game me haat.
Het is een gedurfde keuze voor een game om zich te richten op de frustrerende aspecten van open-wereld rijgames zoals Forza Horizon of zelfs GTA. Je kent ze wel, die waarbij je probeert een heuvel op te rijden die net iets te steil is voor je voertuig. Het glijden, terug naar beneden schuiven en vast komen te zitten tegen bomen vormt aanvankelijk de kernervaring, omdat er simpelweg niet genoeg grip is om plezier te hebben. Je kunt snel je banden upgraden, waarna de situatie verbetert. Maar zelfs met deze extra grip is Over the Hill het beste te beschrijven als een constante, moeizame strijd tegen vijandig terrein – en dat is allesbehalve leuk.
Ik ben een liefhebber van rijgames en review al sinds 2006 oude vierwielers, toen dit alles nog maar velden waren. Ik was dol op Funselektor’s Art of Rally en heb veel uren gestoken in de F1-stijl managementsim Golden Lap. Ik heb Over The Hill gespeeld op zowel een Steam Deck als een Nvidia RTX2070 laptop. Ja, ik moet de laptop binnenkort upgraden, maar hij draaide deze game prima op Ultra, dus de oude hond heeft nog leven in zich. – Reviewer Justin Towell
Visuele presentatie en sfeer
Het terrein ziet er in ieder geval redelijk mooi uit. De kunststijl lijkt sterk op die van Funselektor’s sublieme Art of Rally. Het is niet volledig vlakgeschaduwd, maar het heeft zeker dat uiterlijk. Dit kan ervoor zorgen dat meer spaarzame gebieden, zoals de Algerijnse woestijn, er op sommige momenten eenvoudig uitzien. De game maakt gebruik van verlichting, mist en weersomstandigheden, samen met een diegetische soundtrack, om de stemming te creëren, maar een gevoel van verwondering vervliegt snel. Er is zo weinig te ontdekken dat het eerlijk gezegd saai wordt, een gevoel dat wordt versterkt door het feit dat je beperkt bent tot een absolute slakkengang. Zelfs op volle snelheid zou je waarschijnlijk sneller kunnen rennen, als je maar uit de auto kon stappen.
Trajecten en ontberingen
De beste functie van de game is de lier, die met een snelle druk op de Y-knop op een Xbox-controller aan bomen kan worden vastgemaakt. Je trekt jezelf dan uit de modder, het water, de stenen of andere problemen. Dit werkt echt goed en één item laat je zelfs een ankerpunt maken waar je maar wilt. Dat voelt misschien als vals spelen, maar soms is er gewoon geen alternatief. Je verkrijgt ook andere hulpmiddelen met beperkte gebruiksmogelijkheden, zoals planken om kleine gaten te overbruggen en later een krik om je weer op te richten als je omrolt. Het maakt fysiek gezien geen gebruik van het chassis van je auto, maar laat je weer opnieuw verschijnen, wat echt als vals spelen voelt wanneer alles andere zo hands-off is.
Hoewel je technisch gezien overal naartoe kunt, zijn de meeste steile heuvels onbegaanbaar, waardoor je op zoek gaat naar de vlakste routes, waarna je ontdekt dat de wereld eigenlijk vrij lineair is. Dit betekent in ieder geval dat de routes zijn samengesteld om een behoorlijke uitdaging te bieden, met uitstekende stenen en gladde, kale rotswanden die duidelijk zijn geplaatst om je te testen.
Sommige van deze routes zijn omgevormd tot ‘paden’, die het meest videogame-achtige en plezierige deel van de ervaring vormen, terwijl je probeert de GTA-achtige controlepunten te bereiken die op korte intervallen langs een uitdagend parcours verschijnen. Sommige zijn briljant ontworpen – de Bridal Veil in het tweede Canadese gebied is een hoogtepunt, met een prachtig waterval waar ik gelukkig genoeg was om te ontdekken terwijl de virtuele zon scheen. Geweldig.
Zonneschijn is echter vrij zeldzaam. Stormen komen vaak voor en doen elke boom op het scherm op spectaculaire wijze bewegen. Vooruit kruipen door de verrassend vijandige elementen verspreidt de mist van de kaart, waardoor vraagteken ‘interessante punten’ zichtbaar worden. Dit kunnen kisten zijn met personalisatie-mods voor je auto, voertuigen om terug te slepen naar je kamp, of poorten die het beginpunt van die opvallende paden aangeven. Als je elk punt in een gebied opruimt, verdwijnt de mist van de kaart volledig, maar je hebt de kaart tegen die tijd niet meer nodig. Er is geen haast of zelfs maar instructies om iets te voltooien; je kunt je tijd nemen.
Fysica en gameplay-elementen
De fysica is redelijk, maar niet zo overtuigend als die van andere, realistischere off-road games. De beweging van je truck is twijfelachtig bij extreme hoeken en vervormbaar terrein zoals modder of sneeuw vervormt altijd tot hetzelfde niveau. Het bouwt niet opnieuw op onder het achteruit rijden, noch verspreidt het zich naar buiten zoals het doet in Snowrunner. Het blijft gewoon liggen totdat het is afgeplat. Desondanks ziet het er behoorlijk mooi uit wanneer je rondrijdt in een moeras of tot aan je knieën in de sneeuw staat, terwijl je wielen grote geulen achterlaten.
Er is een instantcamera waarmee je de lokale fauna kunt vastleggen, wat een leuke functie is, maar zelden wordt gebruikt. Je zult niet zoveel wilde dieren zien als je zou verwachten, maar dat maakt de af en toe verschijning van een arend des te specialer.
Er zijn hier en daar een paar monteurs (de echte monteurs, die met sleutelgereedschap) met enkele dialoogvensters die je upgrade-items verkopen, maar voor het grootste deel is het een vrij geïsoleerde solo-ervaring. Je kunt nummers veranderen op de bandrecorder in je auto, hetzij nummer voor nummer of verschillende albums, maar de beste match is de ontspannen akoestische gitaarmuziek, die veel lijkt op de pixel art visgame Cast’n’ Chill.
Als pijnlijke isolatie jouw idee van de hel is, kun je met andere mensen spelen, elkaar uit de problemen lierend en samen grotere meteorieten optrekkend. Funselektor heeft echter duidelijk gemaakt dat de game oorspronkelijk is ontworpen als een solo-ervaring en dat online prestaties nog in ontwikkeling zijn. De game draait goed, zelfs op Steam Deck, ondanks enkele vrij grote zichtafstanden, en zichtbaar LOD-hertekening wordt indrukwekkend schaars gehouden.
Er valt iets te zeggen voor het de nacht inrijden terwijl de regen op het metalen dak van je voertuig klettert, je koplampen wiebelen terwijl je voorzichtig het golvende terrein navigeert. Hetzelfde geldt voor die oude ‘Top Gear’-momenten waarop je aan de rand van een berg hangt met een 60 meter diepe afgrond aan je rechterkant. Maar wanneer je je realiseert dat je in je zoveelste uur bent van het zien van een klein, gedetailleerd voertuig dat langzaam over kale zandduinen kruipt of door een andere verlaten vallei rijdt, zul je waarschijnlijk verlangen naar iets dat gebeurt.
Over The Hill werd beoordeeld op PC, met een code die door de uitgever is geleverd.