Bij de lancering van Gears of War: E-Day wordt ontwikkelaar The Coalition getroffen door nieuwe ontslagen bij Xbox. Dit is een hartverscheurende situatie, vooral gezien het moment waarop de credits van E-Day’s campagne rollen en de omvang van hun triomf zichtbaar wordt – een eerbetoon aan grootse actie die Gears terugbrengt naar de voorhoede van third-person shooters.
Dit is een lopende beoordeling totdat de multiplayer elementen van E-Day volledig beschikbaar zijn (een aantal hiervan hebben we eerder al besproken). Maar de campagne van E-Day, die gespeeld kan worden met één tot vier spelers, is op zichzelf al een triomf. Ver weg van de slecht verborgen gangen die veel shooter campagnes kenmerken, bevindt zich hier een stad die in excruciug detail is opgebouwd, om vervolgens om je heen te worden verwoest.
Als een vervreemde fan van Gears of War uit de Xbox 360 tijd, trokken de prequel setting en vooruitgangen in cover-shooting me weer terug. Ik speelde met een PC-code die door de uitgever werd verstrekt, en besteedde 16 uur aan het voltooien van de campagne van E-Day, waarbij ik de meeste optionele missies deed maar niet te veel aandacht besteedde aan collectibles. – Beoordelaar Andy Brown
Goed kind, slechte stad
Kalona is een industriële stad, met gotische straten die zich een weg banen tussen dokken en militaire forten. Koppen op reclameborden vieren het einde van een oorlog tegen de Unie van Onafhankelijke Republieken (UIR). De gotische grandeur van Kalona is onaangetast door de oorlog – het doet me denken aan de vieringen in New York City na de Tweede Wereldoorlog, die op foto’s ver verwijderd lijken van de verwoesting op het Europese vasteland.
Het conflict werpt een lange schaduw over de terugkerende Gears-protagonisten Marcus Fenix en Dominic Santiago. Door de dood van Dom’s broer en Fenix’s maat Carlos Santiago, die stierf tijdens de strijd tegen de UIR, zijn de twee dichter bij elkaar gekomen terwijl ze een militaire ceremonie verlaten om een drankje te doen wanneer de titelscenario Emergence Day begint. De aarde barst open en hordes ondergrondse humanoïden – sommigen kruipend op handen en voeten, anderen bewapend met wapens en harnassen – stromen naar de oppervlakte om zonder onderscheid te doden. De horror is vreselijk geloofwaardig: burgers worden afgeslacht terwijl ze vluchten, terwijl vuur en sinkholes Kalona zelf verwoesten; Fenix en Santiago proberen zich aan te sluiten bij een verdediging die onder druk staat, samen met medegevechten Carter en Reyes.
Met de campagne van E-Day die zich volledig binnen Kalona afspeelt, toont The Coalition de verwoesting in onverbloemd detail. Het benadrukt dat dit gebeurt terwijl wij spelen; E-Day snijdt zelden weg van Fenix – die Bravo Squad van de ene vlam naar de andere leidt – en gebruikt in plaats daarvan terugkerende locaties om de ondergang van Kalona te verankeren. Eén setpiece, Legacy Bridge, wordt meerdere keren gebruikt – maar dankzij het razendsnelle tempo van de campagne voelt het alsof er levens zijn verstreken tussen elk bezoek, om nog maar te zwijgen van de stad die om hem heen instort. Het doet me denken aan de uitstekende single-setting van Halo 3: ODST, die je deed verlangen naar New Mombasa door herinneringen aan de wereld die was.
De sombere toon is verrassend complementair aan de grotere-than-life actie, persoonlijkheden en het veelvuldig gebruik van het woord “fucker”. Maar zelfs het laatste draagt bij aan het verhaal van E-Day. In de momenten die we doorbrengen met Fenix, Bravo Squad en andere overlevenden; wordt de bravade teruggebracht om verdriet, trauma en menselijkheid te verkennen. En zo lang niet over vuurgevechten te praten (in een Gears of War-game!) spreekt boekdelen over de kracht van E-Day’s setting. Maar dit is een actiegame boven alles – dat is niet iets wat je hoeft te herinneren.
Herlaad
Gears of War: E-Day is de beste cover shooter die ik sinds de hoogtijdagen van de serie op de Xbox 360 heb gespeeld. Waar het uitstekende Warhammer 40,000: Space Marine 2 in 2024 bloeide door zijn schaal en melee combat te benadrukken, bereikt E-Day nieuwe hoogtes voor cover shooters in een meer letterlijke zin – het verandert ontmoetingen in rommelige, vloeiende vuurgevechten. Een adaptief deksysteem betekent dat bijna alles kan worden gebruikt, niet alleen de oude vertrouwde zoals autokappen en betonnen hoeken, en op veel momenten wordt ik gered door Fenix’s bereidheid om achter schouderhoog puin te duiken en liggend op zijn rug te schieten. De naturalisatie van dekking doet wonderen voor Kalona – het ontbreken van traditioneel aangegeven dekking maakt het gevoel geven alsof het een stad is, niet een level.
Overleven is lastig, zelfs op normale moeilijkheidsgraad. De Locust zijn slimme tegenstanders en weten hoe ze een voordeel moeten uitbuiten. Nervieuze kruipers stormen op je positie af terwijl goed bewapende Drones zich ingraven en vanuit dekking schieten; zij geven de voorkeur aan schieten en flanken in plaats van recht vooruit te charge.
Unieke vijanden onthullen zich gedurende de campagne en worden zodanig zeldzaam ingezet dat ze altijd een ‘oh shit’-moment zijn – of het nu gaat om zuurspuwende padachtige wezens of, zoals in-game beschreven, “zwevende ballen” die vuur van bovenaf regenen.
In jouw hoek zijn precisie en brute kracht even levensvatbaar. Voor het grootste deel van de game kies ik ervoor om op gemiddelde afstand te spelen waar mogelijk, gebruikmakend van bolt-action geweren om zorgvuldig doelen te elimineren. Maar beperkte munitie betekent dat je vaak moet vechten met welk wapen je ook kunt vinden, en na een dergelijke strijd in een overrompelde treinhalte raakte ik gehecht aan het Gnasher-shotgun – de hagel voelt aanvankelijk teleurstellend, maar als je dichtbij genoeg bent om te schieten zonder eerst te richten, is het verwoestend.
Er waren verschillende momenten waarop E-Day me overtuigde van een wapen dat ik aanvankelijk had afgeschreven. Wapen- en pantsermodificaties, gevonden in stevige kisten door de stad, zijn heerlijk impactvol. Mijn favoriete aanpassing schakelt de Gnasher over op slug rounds, waardoor het in staat is om Drone-hoofden van enkele meters weg te laten knallen, en mijn Longshot sluipschuttergeweer was tegen het einde van de game niet meer te herkennen, omdat het zijn langeafstandsscope had verwisseld voor een over-de-schouder reticule in combinatie met een modificatie die de kamer met elke headshot herlaadt.
Het resultaat is zo veel variëteit dat ik moeite heb om de lijn onder de voorbeelden te trekken – het zou een schande zijn om de zuurspuwende Incinerator-shotgun of de terugkeer van het Lancer-aanvalsgeweer niet te prijzen. De Lancer is het bekendste wapen van Gears, dankzij de iconische kettingzaag die onder de loop is bevestigd als een bajonet. Maar ik vind de melee teleurstellend in E-Day – het voelt een beetje te zacht en gewichtloos in vergelijking met de wanhopige vuurgevechten vanuit dekking.
Het kostte me 16 uur om de vijf-act campagne van E-Day te voltooien. Dat omvat de meeste van zijn zijmissies – niet om collectibles te jagen, maar omdat ik de extra vuurgevechten wilde die ze beloofden. Ik heb dagen geleden de credits gehaald en voel dezelfde melancholie die het afsluiten van een goed boek kan achterlaten – in dit geval, een bewijs van die meeslepende dagen in Kalona.
Zodra de multiplayer elementen van Gears of War: E-Day online zijn, zal ik terugkomen om erover te praten en het spel als geheel te beoordelen. Maar als je interesse alleen in de singleplayer ligt, laat me je de wacht besparen – ja, E-Day is zo goed als het klinkt.
Gears of War: E-Day wordt beoordeeld op PC, met code verstrekt door de uitgever.
Bereid je voor op je volgende avontuur! We hebben de beste shooters verzameld die je in 2026 kunt spelen.