De nieuwste uitbreiding van The Division 2, Echoes of Central Park, is eindelijk volledig onthuld en ik had het voorrecht om deze vroegtijdig te testen. Tegenwoordig speel ik af en toe The Division 2, maar sinds de lancering heb ik er ongeveer 1.000 uur in gestoken. Het is een van mijn favoriete spellen van de Xbox One en Xbox Series X|S periode.
Eerder heb ik al geschreven dat het een bewijs is van de gemeenschap en de reactie van de ontwikkelaars op deze gemeenschap dat The Division 2 tot op de dag van vandaag nieuwe content ontvangt. De oorspronkelijke plannen zouden hebben geleid tot een afbouw in onderhoudsmodus lang geleden.
Echter, een ommekeer heeft nieuwe modi en ervaringen gebracht, met de Battle for Brooklyn DLC en nu ook Echoes of Central Park. Met deze nieuwste uitbreiding brengt Massive The Division 2 op een pad dat we nog nooit eerder hebben bewandeld. Ja, er is een nieuwe kaart en nieuwe locaties om te verkennen, maar de toon is ook veel duisterder.
Als dat al mogelijk is, gezien de pandemie die de beschaving op de knieën heeft gebracht.
Echoes of Central Park introduceert horror-elementen in The Division 2. Hoewel ik het heb gespeeld, begrijp ik nog niet volledig waar dit naartoe leidt. Maar het voelt anders aan, en daar ben ik voor.
Dit artikel is geproduceerd op basis van een vroege playtest van The Division 2: Echoes of Central Park op PC, aangeboden door Ubisoft. Het ging om een beperkte selectie van de voltooide content en is specifiek gepubliceerd zonder inhoud die als spoiler kan worden beschouwd. Niemand bij Ubisoft had input of zag de inhoud van dit artikel vóór publicatie.
Central Park: een duistere en angstaanjagende locatie
Het uitgangspunt van Echoes of Central Park is dat Division Agents opnieuw reageren op een noodsignaal. We zijn sinds het begin van het eerste spel in veel delen van New York City ingezet, maar Central Park was altijd verboden terrein.
Ik ging er altijd van uit dat het gebruikt zou zijn als massagraf voor alle slachtoffers van de Green Poison, en daar lijkt het inderdaad op. Maar er is meer aan de hand. Iets geheimzinnigs en angstaanjagends.
Je krijgt een kleine teaser tijdens de introductiemissie (maak je geen zorgen, dit hele artikel is spoiler-vrij).
Voor het eerst is er ook een verteller toegevoegd, in plaats van alleen andere leden van The Division of mensen uit de nederzettingen die in je oor praten. Het lijkt erop dat het zich als een soort horrorverhaal zal ontvouwen, en het is ook zo opgebouwd.
Je weet niet wat je aan het einde zult tegenkomen, maar opnieuw zijn er teasers die je hersenen aan het werk zetten tijdens je introductie.
Het lijkt echter duidelijk dat wat we opbouwen om tegen te vechten, anders is dan elke andere tegenstander die we tot nu toe in de The Division-serie hebben ontmoet.
Vertrouwdheid en nieuwe mechanics
Ik heb twee van de belangrijkste missies in de Echoes of Central Park DLC gespeeld en hoewel ik niet veel over de specifieke details mag zeggen, kan ik wel generaliseren.
Enerzijds voelt alles nog steeds vertrouwd. Dezelfde vijandelijke facties zijn aanwezig en ze zijn nog steeds even irritant (kijkend naar jou, Black Tusk en je stomme drones), maar de kern van de gameplay lijkt niet veel te veranderen. Er is ook nog een nieuwe eindgame-ervaring die ik nog niet heb gezien.
Wat ik leuk vond, is dat er tijdens deze missies enkele nieuwe uitdagingen zijn. Aangezien ik op Story-niveau speelde, waren sommige bazen veel moeilijker dan ik had verwacht. Het moet echter ook gezegd worden dat ik speelde met een personage dat door Ubisoft was geleverd, niet mijn eigen, met maximale stats en een voorraad gear die was gebouwd om te shredden. Wanneer ik het opnieuw speel, zou het minder stressvol kunnen zijn.
Maar er zijn mechanics in de baasgevechten die verder gaan dan alleen “dit is een echt tanky vijand” die je moet begrijpen. Ze voelen aan als echte baasgevechten, wat goed is. Terwijl het smelten van vijanden van hoog niveau leuk is, wil ik iets dat mijn kwaliteiten als goede Division Agent op de proef stelt.
Voor het eerst heb je nu ook de mogelijkheid om AI-teamgenoten te gebruiken. Je metgezellen hebben hun eigen respectieve vaardigheden die je ook kunt verbeteren, maar ze zijn ook daar om samen met jou in de strijd te worden ingezet.
Matchmaking is altijd vrij goed geweest in The Division, en er is zelden een moment geweest waarop ik geen squad kon vinden om moeilijkere content aan te gaan. Maar een beetje NPC-ondersteuning kan zeker geen kwaad. En ik denk dat we in Echoes of Central Park dat ook nodig zullen hebben.
Echoes of Central Park: The Division op zijn best
Ik kan nog geen definitieve uitspraak doen, want, net als iedereen, heb ik niet alles gezien, en ik heb dit nieuwe duistere pad nog niet tot het einde bewandeld.
Maar wat ik heb gespeeld, laat me er geen twijfel over dat deze uitbreiding de beste tot nu toe voor The Division 2 lijkt te zijn. Het voelt vertrouwd genoeg om niet te proberen het wiel opnieuw uit te vinden, maar het gaat een andere weg in dan het verhaal tot nu toe.
Ik hou ervan dat je je als een superheld voelt die wat er nog over is van de mensheid redt als Agent van The Division. Maar ik hou nog meer van het feit dat Echoes of Central Park je kwetsbaar laat voelen. Er gebeurt iets dat we nog niet eerder hebben meegemaakt. Het gaat moeilijk worden, en het zal angstaanjagend zijn.
Dat grijpt je vanaf het eerste moment, en sinds ik heb gespeeld, heb ik mijn hersens pijnigend om een idee te verzinnen van wat er eigenlijk aan de hand is. Ik ben er nog niet uit. Maar ik kan niet wachten tot het wordt uitgebracht en ik kan zien waar dit nieuwe, duistere verhaal ons naartoe leidt.