Een belangrijke les die ik heb geleerd van de RPG Club is dat je nooit alles hebt ontdekt. Juist wanneer je denkt dat je elk facet van een RPG hebt onder de knie, weet het spel je tien jaar later opnieuw te verrassen. Na talloze speelsessies dacht ik dat ik alle originele zijmissies en monstercontracten in The Witcher 3 had ervaren, maar de remasterd versie heeft deze veronderstelling ontkracht. Na het voltooien van een specifiek contract belandde ik, door een reeks ongelukkige gebeurtenissen, in een kleine gevangenis aan de kust van Skellige. Zonder te begrijpen hoe ik in deze situatie was beland, had ik geen idee hoe ik de Witte Wolf weer vrij kon krijgen.
De spanning om te ontdekken hoe het verhaal verdergaat, zelfs na honderden uren in dit avontuur te hebben doorgebracht, illustreert de magie van de meeslepende fantasiewereld van CD Projekt Red. Het spel biedt talloze mogelijkheden om te verkennen, te ervaren en te ontdekken, en reageert bovendien onmiddellijk op de volgorde van je acties. De keuze om een contract op een specifiek moment te voltooien, leidde me naar een ontbrekende queeste die nu in mijn gedachten blijft rondspoken.
Quest Log
Hier zijn enkele belangrijke aspecten van de nieuwe queeste die ik ontdekte in de remasterd versie van The Witcher 3. Deze elementen zijn cruciaal voor het begrijpen van de nieuwe ervaringen die spelers kunnen tegenkomen.
1. Helemaal nieuw
Deze queeste is exclusief voor de remasterd versie en biedt een frisse ervaring voor zowel nieuwe als terugkerende spelers.
2. Gebruik je gereedschap
Het is belangrijk om een gloednieuwe opstelling te bouwen om optimaal gebruik te maken van de nieuwe mogelijkheden die de remaster biedt.
3. Blijf standvastig
In deze queeste is geen save-scumming toegestaan, wat de uitdaging verhoogt en de ervaring authentieker maakt.
4. Trek je zwaard
De nadruk ligt op actie: zwaard eerst, vragen later, wat de dynamiek van de gameplay beïnvloedt.
Wraiths en mist
Het avontuur begint met een zoektocht naar een vuurtoren op een van de afgelegen eilanden van Skellige. Het contract, De Fantoom van Eldberg, is vrij standaard voor een ervaren Witcher zoals ik: onderzoek het gebied en ontdek de reden waarom wraiths aan deze locatie zijn verbonden. Ik ontdekte de persoon die verantwoordelijk is voor de connectie tussen de spookachtige verschijningen en de vuurtoren. Met een trofee in mijn hand keer ik terug naar een gezellige herberg om mijn beloning van een lokale man genaamd Jorund te ontvangen.
De herberg blijkt echter vol te zitten met vijandige klanten die niet blij zijn met mijn aanwezigheid. De spanning in de stad is hoog door het overlijden van de koning, waardoor de situatie snel dramatisch wordt. Voor ik het weet, ben ik verwikkeld in een gevecht dat al gauw omslaat in een zwaardstrijd. De arme Jorund betaalt de ultieme prijs, en als vreemdeling in een vreemd land kom ik snel in de cel van Madman Lugos terecht. Wat een dag voor de arme Geralt.
Ik had dit contract eerder uitgevoerd, maar nog nooit had het zo’n dramatische afloop. In eerdere sessies gaf ik mijn wraith-trofee in en zat Jorund gelukkig in de herberg, levend om nog een andere dag te zien. Maar zoals ik leerde, het draait allemaal om het moment waarop je dit contract uitvoert. Het voltooien ervan voordat je de King’s Gambit doet, start een missable questketen die ik blijkbaar altijd heb weten te vermijden… waarschijnlijk vanwege mijn voorkeur voor de Possession quest, of omdat ik het contract simpelweg nooit vroeg genoeg had opgepakt.
Ongeacht de reden, ik waardeer het feit dat The Witcher 3 constant in de gaten houdt welke keuzes ik maak en wanneer. Het geeft echte, tastbare waarde aan mijn beslissingen in deze wereld – iets waar ik als RPG-speler naar streef. In dit geval beloonde het spel me met een wilde queeste genaamd De Grot van Dromen. Als je dit eerder hebt ervaren, weet je wat me te wachten staat, maar door de gierende winden voelt het extra magisch om het te aanschouwen met de verbeterde graphics van de remasterd editie.
Er zullen natuurlijk spoilers zijn voor De Grot van Dromen.
Confronteer je angsten
Als dank aan Lugos voor mijn vrijlating uit de benarde gevangenis, wordt mij de opdracht gegeven om zijn zoon, Blueboy Lugos, te helpen. Hij is met enkele metgezellen naar een grot gegaan om een legendarische uitdaging aan te gaan. Verhalen vertellen dat iedereen die de grot binnenkomt, geconfronteerd zal worden met zijn angsten, ontstaan door het innemen van een mengsel van hallucinogene kruiden voordat je de diepten ingaat. Ik ben al nieuwsgierig naar wat de vaak onverbiddelijke monsterjager Geralt’s diepste angsten zal oproepen.
Onmiddellijk begint de situatie surrealistisch te worden. De grot komt tot leven met een enorme, glinsterende doornwalvis die door de lucht zwemt boven de hoofden van de Witte Wolf, Blueboy en zijn team. Het is een prachtig gezicht, evenals de school vissen die het plafond van de grot sieren. Het ziet er ongelooflijk mooi uit en is perfect voor de camera modus.
De gebeurtenissen die zich tijdens de queeste ontvouwen, maken het zo memorabel. Door elke sectie van de grot komt de angst van een personage tot leven. Voor de strijder Uve Jabberjaw is het de overleden koning. Nadat hij de monarch eerder had beledigd, sneed Uve drastisch zijn eigen tong af als boetedoening, en het verleden achtervolgt hem nog steeds. In een meer huiveringwekkende wending wordt Blueboy geconfronteerd met zijn eigen vader, wiens woede en teleurstelling hem letterlijk in vuur en vlam zet.
Wanneer ik eindelijk de scène van Geralt’s angst bereik, stop ik om het op me in te laten werken: ik kijk naar Kaer Morhen bedekt met een deken van witte sneeuw. De nachtmerries die de witcher door het verhaal hebben achtervolgd, manifesteren zich hier, met de imposante figuur van Eredin, koning van de Wild Hunt, die zich materialiseert. Het raakt hard, niet omdat Geralt bang is voor Eredin, maar omdat hij zich zorgen maakt om degene die de koning blijft bedreigen: Ciri. De korte confrontatie raakt de kern van wat het verhaal van The Witcher 3 zo memorabel maakt. Het draait om de gevonden familie, het beschermen van degenen van wie je houdt en nooit opgeven om hen veilig te houden. Het benadrukt opnieuw hoe diep Geralt om zijn pupil geeft.
Mocht ik ooit verder bewijs nodig hebben waarom The Witcher 3 blijft voortbestaan als een van de beste RPG’s, dan is deze queeste en de manier waarop ik er uiteindelijk op stuitte opnieuw bewijs. Nu, excuseer me terwijl ik ga ontdekken wat er nog meer op me wacht in de Remaster.