Star Wars zit vol met afschuwelijke schurken en verraderlijke tegenstanders die gestraft moeten worden, maar niemand heeft misschien een meer slaatje gezicht dan de aartsvijand van Star Wars: Galactic Racer, Kestar Bool. Hij is de huidige kampioen van de onlangs opgerichte Galactic League en dat is hij zonder twijfel op een verachtelijke manier. Een klagende, arrogante rijkeluisjongen met een onmiskenbaar talent voor het vernielen van het circuit die echt een lesje geleerd moet worden.
Het moment dat de gezichtsloze protagonist van het spel, Shade, hem ontmoet, gaf me al de motivatie die ik nodig had, maar ik had niet verwacht dat de weg naar een uitdaging met hem veeleisender en spannender zou zijn dan ik had gedacht. Dit is wat ik miste in de grote budgetracegames van de afgelopen jaren: actierijke momenten en echte uitdagingen waarin je je kunt investeren. Star Wars: Galactic Racer levert dat in overvloed.
Burnout 3: Takedown en Burnout Dominator waren vormende racegames voor mij tijdens mijn jeugd, en sindsdien heb ik vele uren besteed aan het verfijnen van mijn vaardigheden in Forza Horizon, Mario Kart en Hotshot Racing. Ik heb meer dan 30 uur besteed aan Star Wars: Galactic Racer voordat ik deze recensie schreef, en ik heb de campagne voltooid en de Scenario’s, Arcade en multiplayer-modus uitgeprobeerd. – Beoordelaar Will Sawyer
Voel, denk niet na
Star Wars: Galactic Racer speelt heerlijk en dat wordt al snel duidelijk na een paar races in mijn campagne. Aangezien de ontwikkelaar Fuse Games is opgericht door vijf voormalige Criterion Games-ontwikkelaars – het studio achter titels als Burnout en verschillende Need For Speed-games – is het geen verrassing.
Ontlast van banden en verbrandingsmotoren, laat het rijmodel de drie types repulsorcraft – allround landspeeders, snelle speeder bikes en flexibele skim speeders – zich uiterst soepel aanvoelen, terwijl ze met gemak en precisie door de bochten glijden. Zodra je geavanceerde driftmanoeuvres onder de knie hebt, voelen de remmen vaak optioneel, waardoor Galactic Racer eerder een Mario Kart dan een Gran Turismo is in dat opzicht.
De tactiliteit van het spel is uitstekend, vooral in de pre-race check-sequentie. Je moet snel cheatcode-achtige knopsequenties invoeren (een van de Auto-Pilot-vaardigheden bevat zelfs de beroemde Konami-code) binnen vijf seconden om je afterburners op te starten, eventuele vaardigheden die je hebt verzameld in je huidige Tour te activeren en je motor te starten. Elke knopdruk wordt vergezeld door bevredigende geluidjes en, op de DualSense-controller van de PS5, is er zelfs een aangename weerstand op de trekker, net als het draaien van een sleutel in een auto om de motor te starten – en dat zeg ik als iemand die normaal gesproken de adaptieve triggers bij de eerste gelegenheid uitschakelt.
Toegegeven, het is in het begin veel om in je op te nemen. De races op hoge snelheid voelen zowel geweldig als angstaanjagend aan voor een novice racer terwijl je door veel spannende momenten gaat die resulteren in het nipt passeren van een reeks strakke bochten, als je geluk hebt, of in een dramatische vuurballen eindigen. Galactic Racer zorgt er op zijn minst voor dat elke crash er spectaculair uitziet terwijl je je fouten overdenkt, met motoronderdelen en ingedeukte carrosserie die in slow motion over het circuit vliegen vanuit verschillende hoeken.
Maar hoe meer je de circuits leert, je racevaardigheden verbetert en de limieten van je speeder opzoekt, hoe dichter je bij een racing flow state komt, waarbij je de Force voelt terwijl je aan de rand vliegt en alles in je arsenaal, hoe ondergronds ook, gebruikt om je tegenstanders naar de finishlijn te verslaan. Succes in Galactic Racer betekent dat je je op elk moment volledig moet concentreren. Dat zal niet ieders smaak zijn voor een arcade racer, maar wanneer je aan de top eindigt, of zelfs maar net een race overleeft, maakt het het meest bevredigende en meeslepende racegame dat ik ooit heb gespeeld.
Star Tours
Het soepele en snelle rijmodel maakt de races spannend in het moment-tot-moment gameplay, maar het zijn de roguelike-geïnspireerde risico- en beloningsmechanismen en het run-gebaseerde formaat die me keer op keer terug lieten komen. Deze doordringen de meeste modi in het spel, inclusief korte maar intense multiplayer tours, maar zijn het meest prominent in de drie-act campagne.
In plaats van het gebruikelijke carrière-modus blauwdruk van racen door verschillende series/bekers/wristbands totdat je de ultieme kampioen van alle races wordt, speelt de campagne van Galactic Racer zich af over run-gebaseerde tours, waarbij je kiest uit vertakkende paden om te beslissen welke race-evenementen je aanpakt. Elke vier evenementen brengt de Galactic League naar een andere planeet met zijn eigen reeks circuits en gevaren, en er is tijd voor jou om de paddock te verkennen en upgrades te kopen.
Ondertussen moet je ervoor zorgen dat je je League Token niet verliest of Wrecked raakt (door drie keer te crashen) om uiteindelijk de laatste race van de tour te bereiken en hopelijk als winnaar tevoorschijn te komen, klaar voor het volgende Act-checkpoint en een nieuwe tour. Anders moet je de hele tour opnieuw proberen. Het klinkt genadeloos, maar het is een genre-mix die ongelooflijk goed werkt, tot het punt dat ik verrast ben dat het nog niet op een meer mainstream manier is gedaan.
De evenementen zijn allemaal erg snel, wat zorgt voor een korte en verslavende adrenalinekick. Elk type biedt zijn eigen beloningen, waarbij de beste achter de gevaarlijkste zitten die je tour gemakkelijk in vlammen kan doen eindigen. Eliminator-races bieden de beste beloningen – hoge Credit-uitbetalingen, twee Upgrade-punten en een hoogwaardige Onderdelen die je speeder aanzienlijk kan buffen – maar als je niet in staat bent om je een weg naar de top drie te vechten voordat de tijd om is, ben je League Token verloren en is je tour meteen voorbij.
Mystery Encounters vermijden daarentegen races volledig, terwijl Shade wordt benaderd door een of meer van de vele kleurrijke personages in de paddock van de Galactic League. Je weet niet wat er gaat gebeuren totdat het te laat is, van het aangeboden krijgen van defecte maar krachtige onderdelen door de aapachtige monteur Hibi of een deel van de gokwinsten tot het afgeperst worden voor Credits onder dreiging dat mijn voertuig wordt gesaboteerd.
Mijn favoriet van deze is wanneer de top-tier ‘Glup Shitto’ Biddy Blas – een luidruchtige, irritante en kinderachtige rivaliserende racer – me een krachtig speederonderdeel aanbiedt, met de bewering dat het onderdeel van zijn cultuur is om zulke geschenken aan te bieden. Twee races later ontploft mijn speeder gewelddadig op het moment dat de race begint, terwijl Blas vrolijk in de radio lacht. “Biddy Blas slaat weer toe!” Bedankt, Biddy.
Potentiële ontploffingen terzijde, zorgen deze evenementen, en de onderdelen en upgrades die ze bieden, ervoor dat elke tour vol interessante keuzes zit met betrekking tot je opbouw en hoe je vordert. Afhankelijk van het type speeder en Racer Style dat je aan het begin van je tour kiest, wil je misschien investeren in het verbeteren van je afterburners of ramjet of je vaardigheid gebruik maximaliseren om je rivalen in toom te houden. Galactic Racer dwingt je om je aan te passen, maar ook om synergieën te zoeken terwijl je het meeste uit zijn gedeeltelijk willekeurige beloningen haalt.
Als een grote fan van de ramjet, hou ik van upgrades die de algehele kracht en efficiëntie ervan verhogen, maar vooral van diegene die effecten activeren wanneer je het tot zijn limiet duwt. En de schreeuwende alarmen storen me niet als ik de Vent- en Surge-vaardigheden heb uitgerust, waardoor ik onmiddellijk warmte kan purgeren om het bijna eindeloos te laten doorgaan en nog sneller te vliegen. Dat is natuurlijk totdat ik onvermijdelijk te snel ga en een bocht verkeerd inschat, waarbij ik met meer dan 600 of 700 kph tegen een obstakel bots.
De archieven zijn incompleet
De circuits van Star Wars: Galactic Racer zijn zeer technisch, vol met kronkelige bochten, duidelijke en obscure afkortingen, en gevaarlijke obstakels die effectief moeten worden gebruikt of vermeden om competitief te blijven. De vries temperaturen op Ando Prime kunnen je motoren koel houden, maar als je te lang in de kou blijft, bevriest je besturing. Risicovolle manoeuvres zijn essentieel voor succes en immens bevredigend om uit te voeren.
Net als echte racecircuits zijn de verschillende circuits van elke planeet samengesteld uit secties van een breder parcours. Hoewel dat de omgeving een unieke identiteit geeft, kan het betekenen dat individuele circuits een beetje vervagen. Omdat ze gemeenschappelijke elementen delen, zou ik je niet kunnen vertellen wat Jakku’s War Fields, Giants’ Graveyard of Debris Dunes onderscheidt, zelfs niet na meer dan 30 uur spelen en er veel op racen. Slechts een handvol individuele banen springt echt in het oog, zoals Sentinel I’s Acid Ring, een kleine ringvormige baan – half hellend, half vlak – rond een zuurmeer. De eenvoud maakt het in wezen Galactic Racer’s antwoord op Mario Kart’s Baby Park, de locatie van enkele van de meest chaotische en gevaarlijke races die ik heb meegemaakt.
Toch weet ik welke planeten ik leuk vind – Jakku en Lantaana’s kronkelige circuits met veel hoogteverschillen zijn spannend, terwijl Sentinel I’s zure plassen en Crait’s angstaanjagend strakke kristaltunnels lastig te navigeren zijn. Maar met slechts zes om op te racen, voldoen de tours die je maakt niet helemaal aan de naam Galactic League. Ik had graag iets gezien dat dichter bij een Formule 1-kalender ligt, met minder circuits per planeet maar meer variatie – een Monaco op Mustafar of een Silverstone op Scarif, bijvoorbeeld.
Dit wordt vooral merkbaar in Act 3, een gauntlet die door alle zes planeten in dezelfde volgorde loopt. Dat betekent niet alleen dat het repetitief kan worden, maar het begint ook tegen de run-gebaseerde opzet in te gaan door de anders zo snelle tours die ik tot nu toe genoot, te verlengen. Bovendien verschijnen podracing-uitdagingen tussen elke planeet – die opwindend zijn, maar de tour opzadelen met een relatief brute uitdaging aangezien ze als een ander falen fungeren. “Dit is niet waar het plezier begint”, denk ik terwijl Ben Quadinaros mijn League Token steelt.
Ik ben meer hier voor de actie en het gevoel van karakter dan voor het verhaal, maar dankzij een abrupte campagne-einde blijf ik verlangen naar meer van de verhaallijn van Galactic Racer. Ondanks deze irritaties ben ik onder de indruk van hoe de tours echte inzet aan deze razendsnelle races toevoegen.
Star Wars: Galactic Racer voelt als een trotse rebel in vergelijking met het huidige landschap van racegames. Het laat diepe simulatiemechanica, enorme autoselecties, nog grotere open werelden en live-service gedoe achterwege ten gunste van razende races die fantastisch aanvoelen, een oprechte verhaal dat perfect in het Star Wars-universum past, en wat echte wrijving.
Dat alles betekent dat het vol karakter zit, moderniseerde het arcade-racen van de jaren 2000 voor 2026 en plaatst risico en beloning centraal, wat waar racen om draait. En als Fuse Games’ debuut is het bijna een perfecte start.
Star Wars: Galactic Racer is beoordeeld op PS5 met een code die door de uitgever is aangeboden.