The Blood of Dawnwalker is een meeslepende RPG, maar laat verschillende vragen onbeantwoord. Ondanks dat het een van mijn favoriete nieuwe spellen van 2026 is, heb ik vertrouwen in ontwikkelaar Rebel Wolves om mijn vragen te beantwoorden in de volgende game van deze potentiële ‘saga’.
Hoewel ik net de credits van Coens eerste avontuur heb gezien, fantaseer ik al over wat er mogelijk gaat komen. Er zijn verschillende zaken die ik graag behandeld zou zien in The Blood of Dawnwalker 2, van Vicho (een schande dat hij is gestorven) tot de blijvende gevolgen van het verwelkomen van elke vrakhir in Coens hoofd. Laten we beginnen met zes van mijn meest dringende vragen na het beëindigen van The Blood of Dawnwalker.
1. Wat is Lacra’s deal met de Arbiters en de Raad van Auguren?
Aan het einde van The Blood of Dawnwalker krijgt Coen een paar vervelende verrassingen: de rest van zijn familie heeft de beproeving overleefd, maar zijn zusje Lunka is nu een woeste half-vampier. Brencis noemde het een afscheidsgeschenk om zijn overwinning, zelfs in nederlaag, te waarborgen, wat behoorlijk gemeen is aangezien ik hem na alles vergaf en hem in mijn hoofd uitnodigde. Hoe dan ook, net wanneer je een potion probeert toe te dienen die door Anca is samengesteld, komt een andere mogelijke liefde van Coen binnen, achtervolgd door een man in een gehuld kleed.
De man is een Arbiter, legt hij uit, een mede-Dawnwalker die namens een mysterieuze organisatie genaamd de Raad van Auguren naar Vale Sangora is gestuurd – en het lijkt erop dat Lacra ook één van hen is. Hij vertelt Coen dat de enige remedie voor Lunka is om haar in een echte vrakhir te transformeren, en hij wil ook dat Coen met hem meegaat… ergens.
Ik weet niet zeker of ik deze scène alleen kreeg omdat ik het kasteel met Lacra bestormde in plaats van met Crake of alleen, maar met zoveel onbeantwoorde vragen (wat is een Arbiter? Wie is de Raad en wat willen ze?), moet Rebel Wolves snel aan de slag met deze opvolger.
2. Wat is er met Coens moeder gebeurd?
We weten dat Esme, Coens moeder, een vreselijk trauma heeft geleden dat haar een breuk met de werkelijkheid heeft bezorgd. Dit gebeurde vóór de gebeurtenissen van The Blood of Dawnwalker, en hoewel we glimpsen krijgen van wat hieraan bijgedragen kan hebben – de tragische dood van Coens kleine broer Alin, de verleden van haar man Pieter als rondzwervende huurling – lijkt er veel meer aan de hand te zijn.
Zelfs als we Esme en Pieter nooit meer ontmoeten in de Dawnwalker-saga, hoop ik dat dit niet het einde betekent van mijn zoektocht om meer te leren over Coens familiegeschiedenis. Hij heeft tenslotte zijn zusje Lunka bij zich, en zelfs een vrakhiri-kind wil meer weten over waar ze vandaan komt. Sommige van mijn favoriete missies in The Blood of Dawnwalker bieden verder inzicht in wie Coen is en waar zijn familie vandaan komt. Zelfs mijn meest gehate missie van allemaal raakte mijn hartstrings en bood enkele van de best geschreven momenten in het hele spel, dus ik hoop dat Rebel Wolves nog niet klaar is met de lore van de Laslea-clan.
3. Wat is er met de verwarrende titel?
Elke gamejournalist met wie ik spreek over The Blood of Dawnwalker heeft dezelfde opmerking gemaakt over de titel – als je het zo vaak moet uitschrijven als wij, is het moeilijk om niet te mompelen dat het gewoon geen zin maakt. Coen is de Dawnwalker, dus als het hele spel gebaseerd is op de unieke krachten die zijn vervuilde bloed verleent, waarom heet het dan niet Blood of the Dawnwalker?
Ik denk dat we een deel van het antwoord kregen tijdens The Monk and the Saint, een missie die Coen diep onder de Svartrau-kathedraal brengt op zoek naar het Zwaard van St. Mihai. De oude heilige was zelf een Dawnwalker, interessant genoeg, en wanneer we zijn verrotte lichaam bestrijden en verslaan, heeft hij enkele wijze woorden voor Coen.
Het is duidelijk dat Dawnwalkers, hoewel zeldzaam, al geruime tijd bestaan. Als Coen niet Patiënt Zero is, is er misschien iemand die dat wel is? Aan de andere kant, omdat Dawnwalkers niet de eeuwige levensduur van een volle vrakhir hebben – ze verouderen, zij het veel langzamer dan stervelingen – is de kans dat dit primordiale wezen nog leeft in Coens tijdperk vrij klein. Tenzij het St. Mihai zelf was, en we hem net hebben gedood. Ik zou graag zien dat de volgende games dieper ingaan op de geschiedenis van de Dawnwalkers.
4. Wat gaat er gebeuren met de 30-dagen timer?
Rebel Wolves heeft al toegegeven dat de 30-dagen timer van de RPG mogelijk niet terugkeert in een vervolg. Het is een geweldige manier om urgentie te creëren in The Blood of Dawnwalker; de timer telt de dagen af tot de kroning van Brencis en, bijgevolg, de dag dat Coens familie een gruwelijk einde zal ondergaan tenzij hij dat kan stoppen.
Het is logisch dat, tenzij Coen onder een vergelijkbare tijdsdruk staat in Dawnwalker 2, een uurlijkse valuta misschien niet logisch is. Maar de tijdslimiet, hoe omstreden het ook is, is iets van een uniek verkooppunt voor het spel geworden. Het is een origineel element dat mensen aan het praten krijgt, dus als Rebel Wolves overweegt om het in een toekomstige aflevering te schrappen, zal het moeten haasten om een andere slimme manier te vinden om wat wrijving toe te voegen aan Coens volgende avontuur.
5. Zullen onze “uitgenodigde” gasten lang blijven?
Terwijl we Brencis’ hof in The Blood of Dawnwalker afslachten, krijgen we de keuze: nodig de verslagen vrakhiri uit in onze gedachten om hen te redden van Anachora (ook wel een soort vampierhel), of laat ze verscheurd worden door deze angstaanjagende leegte. Ik voelde me bijzonder welwillend – of nieuwsgierig – en besloot ze allemaal in Coens hoofd te verwelkomen. Inclusief Brencis en Isbrand.
Dit zorgde voor enkele behoorlijk amusante epiloogcommentaren (Brencis plaagt Coen over dat hij te verlegen is om Anca in haar hut te bezoeken), maar het roept de vraag op: zal ik voor de rest van mijn tijd in de Dawnwalker-saga worden blootgesteld aan deze constante koor? En zo ja, kan Isbrand iets minder schreeuwerig zijn?
6. Zullen onze romantische interesses weer opduiken?
Aangezien Dawnwalker zich uitstrekt over een ‘saga’ en die beruchte flash-forward naar Coen in het moderne tijdperk, lijkt het logisch dat de volgende games in de toekomst kunnen springen. Maar met de epiloogscène die ons een overzicht geeft van wat er is gebeurd met de mensen die Coen onderweg heeft ontmoet (afhankelijk van hoe je de uitkomsten van elk personage hebt behandeld), ben ik een beetje in de war. Van Lacra tot Vicho en Crake, Coen beschrijft wat er met elke persoon is gebeurd na zijn aanval op Greifberg-kasteel.
Betekent deze scène dat we veel van onze nieuwe vrienden niet zullen zien in toekomstige Dawnwalker-games? Of is het bedoeld om ons een momentopname te geven van wat er met hen gebeurt in de jaren tussen dit spel en toekomstige? Want ik, bijvoorbeeld, zal niet rusten totdat ik de langzame ontwikkeling van de Coen/Vicho-romance krijg waar ik al sinds onze eerste ontmoeting met deze instabiele maar zoete, zelfhaatachtige bloedzuiger naar verlang.
We spelen The Blood of Dawnwalker voor de RPG Club van deze maand – ben jij al aangesloten?