Met het risico me te herhalen, is Ghost of Yotei misschien wel mijn favoriete videogame van 2025. Ik heb het hele spel in één adem uitgespeeld, ontving de Platinum-trofee (mijn allereerste) kort daarna en bracht tientallen uren door met het verkennen van de prachtige landschappen van Yotei als Atsu. Ondanks dit alles heeft de recente DLC van Ghost of Yotei me totaal niet aangesproken – behalve om me te herinneren waarom ik Ghost of Yotei in de eerste plaats zo geweldig vond.
Toen de Complete Edition van Ghost of Yotei in augustus werd aangekondigd, was het idee van een geheel nieuwe verhaalausbreiding – Ghost of Yotei: Echoes of Sekigahara – gecombineerd met een overlevingsmodus voor gevechten, ongelooflijk aantrekkelijk. Nogmaals, GOTY 2025, nietwaar? Meer van dat kan alleen maar goed zijn… toch?
Of dat dacht ik tenminste. De ervaring met Echoes of Sekigahara zelf speelt echter zo eenvoudig dat het bijna betekenisloos aanvoelt. Dit komt waarschijnlijk deels doordat ik in de oorspronkelijke versie absoluut niets heb achtergelaten, waardoor ik nu alleen beschik over wat is toegevoegd, en Echoes of Sekigahara meer een aanvulling is op het bestaande spel dan iets anders.
Herinneringen aan het verleden
Hoewel het een nieuw verhaal is, is het niet echt een voortzetting. Het hele DLC is ontworpen om terug te kijken in plaats van vooruit. De locatie van de Ashoro Foothills is een rommelige woestenij vol met de resten van de volgelingen van de Viper – de eerste van de Yotei Six die Atsu in het hoofdspel onmiddellijk uitschakelt, en daarom hier geen echte baas is – terwijl ze wanhopig op zoek zijn naar een nieuwe leider.
Echoes of Sekigahara is ook verbonden met de terugkeer van Nagato, iemand uit Atsu’s verleden, terwijl ze enkele van de cruciale momenten van de Slag bij Sekigahara herbeleeft en de invloed die zij en Nagato daarop hadden. Voor een nieuwe uitbreiding is het opvallend gefocust op het verleden, wat het hele avontuur een beetje overbodig maakt. De grote strijd vond jaren geleden plaats, de Vipers zijn een schim van hun vroegere zelf zonder een echte leider, en mechanisch gezien zijn er nieuwe vijanden, harnassen, kleuren en meer, maar het komt allemaal neer op meer van hetzelfde.
Ervaringen en vaardigheden
Dat wil niet zeggen dat het slechte ervaringen zijn. Tijdens het verkennen van de nieuw geopende wildernissen moet ik me erbij neerleggen dat mijn spierherinnering niet meer is wat het ooit was. Hoewel ik eerder met de beste vijanden van het basis spel Ghost of Yotei heb gestreden, is dat maanden geleden en zijn mijn reflexen nu traag en mijn richtlijnen niet meer zo nauwkeurig. Leeftijd is een verschrikkelijke zaak.
Het spelen van de DLC is misschien niet de spannende avontuur vol wendingen waar ik op had gehoopt, maar het herleren van al deze vaardigheden en de manieren waarop ze samenkomen in prachtige, complexe acties en animaties is minstens zo spannend. Atsu klaarzetten voor een confrontatie, met een wolf aan haar zijde, en bijna een groep bandieten volledig verslaan voordat ze in een standaard gevecht hoeft te stappen, is net zo indrukwekkend als voorheen, en ik word er continu beter in. Misschien is dat al goed genoeg.
Misschien maakt het simpelweg herinneren hoe geweldig het is om Atsu te zijn – en hoe goed het voelt om vijanden neer te slaan wanneer ze dat verdienen – in een nieuwe omgeving met wat nieuwe speeltjes, alles de moeite waard. Ik geniet er zeker van, maar niet op een manier dat de DLC van Ghost of Yotei daadwerkelijk iets toevoegt aan die ervaring, wat jammer is gezien hoe vaak elke incrementele verbetering en onthulling in het hoofdverhaal aanvoelde als een bliksemflits – of, misschien toepasselijker, als de plotselinge slag van een katana tijdens een van de vele duels in het spel.