Final Fantasy Resonance biedt een nostalgische ervaring voor fans die zich ongemakkelijk voelen bij de recente 3D-iteraties die de traditionele turn-based gameplay van de serie negeren. Square Enix ondergaat daarnaast een noodzakelijke opknapbeurt van zijn iconische HD-2D-stijl. Sinds de introductie van deze retro-moderne stijl met Octopath Traveler in 2018 is de aantrekkingskracht ervan echter afgenomen, omdat dezelfde presentatie steeds weer werd herhaald in opvolgende nostalgische titels, terwijl Dragon Quest 7 Reimagined tenminste de moeite nam om iets nieuws te proberen.
Toch betekende de erfenis van pixelgebaseerde klassiekers zoals Final Fantasy 6 dat het slechts een kwestie van tijd was voordat een Final Fantasy-titel de HD-2D-behandeling zou krijgen, terwijl de esthetiek fris zou aanvoelen. Ironisch genoeg is dit gebeurd met een aanpassing van de mobiele spin-off Final Fantasy Brave Exvius.
Mijn eerste kennismaking met de serie was Final Fantasy 8, waarna ik de meeste hoofdseries en verschillende spin-offs heb gespeeld. Final Fantasy: Brave Exvius bleef echter een blinde vlek voor mij. Met een Nintendo Switch 2-code van de uitgever besteedde ik ongeveer 40 uur aan Final Fantasy Resonance, waarbij ik alle zijmissies voltooide voordat de aftiteling verscheen. – Reviewer Alan Wen
Kristalhelder
Het is niet nieuw dat Square Enix zijn mobiele catalogus naar consoles brengt, zoals het met succes deed met Octopath Traveler 0 en minder succesvol met Various Daylife. Final Fantasy Resonance is echter belangrijker omdat het een inmiddels stopgezet mobiel spel nieuw leven inblaast. Het werk van Square Enix Creative Studio 5 en Lancarse gaat verder dan alleen het behoud of het verwijderen van de gacha-elementen die Brave Exvius voor mij minder aantrekkelijk maakten. Hoewel het verhaal en de personages intact blijven, is de gehele presentatie en ervaring vernieuwd, waardoor het aanvoelt als een zeer klassieke maar frisse Final Fantasy-avontuur dat op eigen benen staat.
Bijna alles in Final Fantasy Resonance verwijst naar de klassieke kenmerken van de serie. Dit omvat turn-based gevechten met een team van vier personages en een verkenbare overworld van Lapis, vol steden, kerkers, willekeurige ontmoetingen en – natuurlijk – een verhaal dat draait om kristallen. Als ridder van het koninkrijk Grandshelt gaat jouw protagonist Rain op zoek naar de legendarische kristallen voordat deze kunnen worden vernietigd door een mysterieuze groep elite gewapende strijders, bekend als de Sworn Six.
Er volgt veel dat een grotendeels conventionele structuur heeft – bezoek een nieuwe regio, ontdek een probleem dat de lokale bevolking heeft waarbij een van de personages zich bij jouw team voegt, en een kerker die culmineert in een gevecht met een van de Sworn Six – maar dit is geen echte kritiek, aangezien de uitvoering van deze formule zo goed is. Natuurlijk zijn er enkele herkenbare karakteriseringen, zoals een hoofdpersoon die onbewust verwikkeld raakt in een liefdesdriehoek en een pittige monteur die vaak botst met de opdringerige vent van de groep. Dit zijn echter leuke personages om tijd mee door te brengen. Zelfs de schurken van het spel zijn met pathos geschreven, terwijl de terugkerende Espers uit de serie hun eigen persoonlijkheid hebben als je vecht om het recht te krijgen om ze in de strijd op te roepen.
De presentatie is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van eerdere HD-2D-spellen. Final Fantasy Resonance maakt gebruik van stemacteurs en heeft dialogen die worden vergezeld door expressieve karakterillustraties, die in dit jaar’s The Adventures of Elliot: The Millennium Tales zijn geïntroduceerd. De grootste verbetering komt echter van het sprite-werk, dat groter is en meer animaties bevat dan wat mogelijk zou zijn geweest voor een 16-bit Final Fantasy.
Een subtiele maar betekenisvolle verschuiving die vroeg zichtbaar is, is dat het spel niet wordt gepresenteerd met dezelfde top-down middelgrote camera. In plaats daarvan wordt gebruik gemaakt van de 3D-omgevingen. Het is niet zo dat Final Fantasy Resonance zich richt op een cinematische ervaring, maar een eenvoudige wijziging van de camera naar close-up, dynamischere hoeken tijdens een baasgevecht of bij een van de show-stoppers van je teamleden, de Limit Bursts, doet veel om HD-2D weer fris te laten aanvoelen.
Dit wordt echter soms ondermijnd door het incidentele gebruik van CG-sequenties wanneer je Espers of Visions oproept. Laatstgenoemde omvat manifestaties van personages uit de genummerde Final Fantasy-titels. Aangezien deze CG-sequenties rechtstreeks uit Final Fantasy Brave Exvius zijn gehaald, denk ik dat ze veel spectaculairder leken op je smartphone in die tijd. Persoonlijk vond ik deze overgangen in strijd met de HD-2D-stijl, en het is misschien nog vreemder als je het spel met Engelse audio speelt, aangezien de CG-Visions alleen in het Japans zijn ingesproken.
Visie zoektocht
Visions zijn desondanks een kerncomponent in Final Fantasy Resonance en zijn aanzienlijk veranderd ten opzichte van Final Fantasy Brave Exvius, waar ze werden ontgrendeld via een gacha-systeem. Deze remake heeft slechts 26 van de honderden uit de mobiele titel, maar verwijdert alle monetisatie of randomisatie van zeldzaamheid. Elk wordt ontgrendeld door hun respectieve heiligdom te bezoeken of een zijmissie te voltooien, terwijl het ontwaken van meer van hun vaardigheden wordt gedaan door magicite te gebruiken die je tijdens de campagne vindt.
Het is duidelijk dat het een wensvervulling is om de likes van Cloud uit Final Fantasy 7 samen met Lightning uit Final Fantasy 13 of Y’shtola uit Final Fantasy 14 te laten vechten, hoewel ze meer te vergelijken zijn met de vaardigheidsoproepingen van Persona 5 dan met echte teamleden. Ze hebben ook de extra functie van banen, waardoor ze meer vaardigheden en aanvalsmogelijkheden bieden voor de teamleden die ze uitrusten, terwijl het langer samenbrengen ook de beheersing verhoogt en meer voordelen ontgrendelt. Er is ook een prikkel om meerdere visies te beheersen, aangezien sommige van deze voordelen equipable worden, en je kunt verschillende vaardigheden mixen en matchen, wat het een flexibelere vorm van de secundaire banen van Octopath Traveler maakt.
Inderdaad, hoewel er veel herkenbare elementen uit Final Fantasy zijn, zoals Phoenix Downs voor het reviveren van gevallen teamleden of het gebruik van tenten als savelocaties voor volledige genezing, kan ik niet helpen maar denken aan hoeveel van Octopath Traveler’s ontwerpprincipes doordringen in het geheel. Over het algemeen zorgt dit voor een soepelere ervaring, zoals de mogelijkheid om te rennen, waardoor de verkenning van kerkers sneller gaat. De mini-map fungeert als een roodflitsende radar die je helpt willekeurige gevechten te anticiperen.
Het is ook duidelijk in de presentatie van de gevechten zelf, met een tijdlijn bovenaan die de volgorde van beurten toont. Iconen naast vijanden geven ook aan welke elementaire eigenschappen ze zwak, resistent of immuun zijn na een respectievelijke aanval of spreuk die op hen is gebruikt. Dat gezegd hebbende, de gevechten verlopen anders dan de break- en boost-systemen van Octopath Traveler.
Hoewel staggering een kernmechanisme is geworden sinds Final Fantasy 13, tonen je vaardigheden in Final Fantasy Resonance ook hun effectiviteit in het toebrengen van schade aan de HP van een vijand en de stagger-gauge, handig gecodeerd in respectievelijk rood en geel. In plaats van puur schade, is het vaak belangrijker om je te concentreren op aanvallen die de stagger-gauge sneller verlagen. Dit geldt vooral wanneer die vaardigheden vaak minder MP kosten, voordat je de sterkste aanvallen voor het juiste moment bewaart, wanneer hun verdediging omlaag is.
De meest bevredigende strategie komt voort uit het coördineren van een aanval waarbij je alle vijanden tijdens dezelfde beurt staggered. Niet alleen heb je de volgende beurt vrij voor iedereen om aan te vallen, maar het is ook hoe je de beurt kunt eindigen met een krachtige Resonance-aanval van een van je uitgeruste visies, in andere woorden, de eerder genoemde CG-speciale vaardigheid.
Toegeven, de kracht van deze bonusaanvallen in eerdere veldgevechten voelt bijna te veel, en doet denken aan de ‘Stop, hij is al dood’-meme van The Simpsons. Dit gebeurde nadat mijn team alle vijanden behalve één heeft uitgeroeid, waarvan de HP ook al op nul staat, voordat we een Resonance-aanval ontketenen. Maar het wordt ook aangemoedigd, aangezien je aan het einde van een gevecht een Overkill-bonus kunt verdienen. Bazige vijanden zijn taaier en gaan niet zo gemakkelijk neer, maar er is een groot gevoel van opluchting wanneer je erin slaagt om ze te staggeren net voordat de tijdlijn aangeeft dat ze een verwoestende aanval op het hele team gaan uitvoeren.
Beperkte fantasie
De vertrouwde gezelligheid van Final Fantasy Resonance betekent dat het op sommige momenten bijna te voorspelbaar aanvoelt. Het is niet zo dat de baasgevechten of optionele monsterkerkeruitdagingen je niet af en toe in een moeilijke situatie kunnen brengen, maar er is minder wrijving in gedachten. Als de zwakte van de baas bijvoorbeeld niet al voor de hand liggend is vanuit het uiterlijk, is het eenvoudig om de eerste paar beurten te gebruiken om dit uit te zoeken, even pauze te nemen, je laatste save te laden, snel je team en visies opnieuw samen te stellen, en eventuele cutscenes over te slaan om terug te keren naar datzelfde gevecht met een voordeel en minimale moeite.
Met toegang tot een lucht schip halverwege het spel, zou je kunnen zeggen dat het de wereld iets te vroeg opent. Dit kan bijvoorbeeld betekenen dat je een regio bereikt verschillende hoofdstukken voordat deze relevant wordt voor het verhaal, of toegang tot monsterkerkers die aangeven dat je ver onder het aanbevolen niveau zit. Maar je kunt er net zo goed in gaan zodat je snel naar die plek kunt reizen als je er klaar voor bent. In dat opzicht zijn er bijna weinig verrassingen.
Toch voelt het, terwijl het soms iets te luchtig kan aanvoelen, ook als een troostend tegenwicht voor de ondoorgrondelijke omvang van de moderne JRPG – kijkend naar jou, Final Fantasy 7 Remake-trilogie.
Er zijn een genereuze hoeveelheid zijmissies beschikbaar die op een beheersbaar tempo worden ontgrendeld, waarbij de beloningen doorgaans voorop staan. Kerken duren nooit te lang, hoewel zijmissies de neiging hebben om terug te keren naar eerdere locaties, wat tenminste wordt gemitigeerd door snel reizen. Zelfs de eindspelconventie van het beklimmen van een enorme torenhoge kerker is slim opgedeeld, zodat je altijd de rest van Lapis kunt verkennen en andere zijmissies kunt afronden zonder je zorgen te maken over hoe ver het volgende opslaan is.
Final Fantasy Resonance beslaat misschien alleen de eerste verhaallijn van Final Fantasy Brave Exvius, wat het minder compleet kan laten lijken dan de multi-arc epos van Octopath Traveler 0. Maar dat kan ook de bedoeling zijn. Als deze prachtig verbeterde remake zo goed presteert als het verdient, hoop ik dat ook de daaropvolgende verhaallijnen dezelfde restauratiebehandeling zullen krijgen, met zelfs dapperdere ontwerpkeuzes.
Final Fantasy Resonance is beoordeeld op Nintendo Switch 2, met een code verstrekt door de uitgever.