Het spel Invisible Inc. biedt een ingenieuze balans van tegenstellingen, een yin-yang structuur van strijdende krachten die harmonisch samensmelten. Als een turn-based strategiegame moedigt het je aan om zo lang als nodig na te denken over je beslissingen, maar vereist ook precisietiming. Het wil een element van risico behouden in elke actie, maar verwijdert de kenmerkende percentages en dobbelstenen van het genre. Het zorgt ervoor dat je over alle informatie beschikt om je volgende zet te maken, terwijl elke missie een onvoorspelbare uitdaging blijft. Het biedt Roguelike herspeelbaarheid zonder de kortheid of abrupte wendingen van de meeste Roguelike-campagnes.
De basis hiervan is een focus op stealth. Invisible, een geavanceerd privé spionagebedrijf in de late 21e eeuw, wordt achtervolgd door een groep machtige bedrijven. Jij bestuurt de overgebleven agenten terwijl ze een reeks zakelijke faciliteiten infiltreren om informatie, geld en apparatuur te verkrijgen. Blijf overleven en verzamel voldoende middelen, en je krijgt de kans om het hoofdkwartier van de vijand binnen te dringen en hun systemen offline te nemen. Tot dat moment breng je je tijd door met sluipen door kantoren, laboratoria en kluizen, waarbij je de patrouilles van bewakers ontwijkt en beveiligingssystemen hackt om verschillende doelstellingen te bereiken.
Het eerste contrast ligt tussen het vertrouwde en het nieuwe. Je begint met twee personages (je kunt onderweg andere agenten redden) wiens bewegingen in rastervormige locaties worden beheerd door actiepunten (AP). Door basis stealth-protocollen te volgen, blijf je in dekking, kijk je vooruit voordat je verder gaat, en ga je alleen in gevecht met bewakers als laatste redmiddel. Maar er is al een andere cruciale hulpbron om rekening mee te houden: energie. Je komt niet ver zonder op afstand beveiligingscamera’s, drones en lasernetwerken uit te schakelen, of toegang te krijgen tot vergrendelde werkstations en kluizen. En dat kan je niet doen zonder je energievoorziening te onderhouden door aanvulprogramma’s te activeren of van ter plaatse terminals te leechten.
Wat betreft de regels en de spelflow, draait Invisible Inc. om gelijktijdige extremen van transparantie en ondoorzichtigheid, of informatie die ofwel opmerkelijk overvloedig of volledig afwezig is. Eerst is er wat je niet weet. Wanneer je aan een van de proceduraal gegenereerde missies begint, is de indeling van de faciliteit een raadsel. Je teleport naar een lege vierkante kamer met een of meer deuren; daarbuiten bevindt zich ergens je hoofdobjectief, en ergens is de uitgang. Bewakers kunnen overal zijn, ofwel op het punt om je te betrappen of dieper in het complex aan het patrouilleren. Je zult alles moeten uitzoeken terwijl je je voortbeweegt.
De simpele en voorspelbare aard van de AI is een onderdeel van de drang van het spel om ambiguïteit te elimineren. Zelfs gevechten, wanneer ze zich voordoen, zijn strikt binair. Ofwel heb je een wapen dat een bepaalde bewaker kan uitschakelen of doden, of je hebt het niet, en als je aanvalt, is het resultaat gegarandeerd. Je hoeft nooit te twijfelen over wat de vijand zal doen, en je hoeft je nooit zorgen te maken over waarschijnlijkheden. Je moet eenvoudig kiezen uit de vele mogelijkheden die voor je liggen. Verrassingen doen zich alleen voor wanneer je blindelings vooruitloopt of niet rekening houdt met wat je is verteld.
De alarmbellen luiden
Deze absolute transparantie, in combinatie met de contemplatieve aard van turn-based gameplay, suggereert een koele, methodische vooruitgang. Maar dat is slechts de helft van het verhaal. De andere helft is urgentie, druk en paniek, en dat komt voornamelijk voort uit één oorzaak: het alarmniveau. De grote wending in Invisible Inc. is dat, hoewel je in elke faciliteit onopgemerkt aankomt, het beveiligingsnetwerk van de vijand na elke beurt alerter wordt voor jouw aanwezigheid, en nieuwe bedreigingen introduceert bij bepaalde drempels – extra camera’s, verhoogde firewalls, meer bewakers. Ook, elke keer dat je wordt gezien, een booby-trapped systeem hackt of dodelijke kracht gebruikt, stijgt het niveau nog verder. Hoe langer je blijft hangen en hoe meer fouten je maakt, hoe moeilijker het wordt om iets voor elkaar te krijgen.
De meest waardevolle grondstof is dan ook niet AP of energie, maar de beurten zelf. Hoewel je je geen zorgen hoeft te maken over de vraag of een actie zal slagen, moet je de efficiëntie ervan overwegen. Elke beslissing kan belangrijke gevolgen hebben in termen van tijd die de voortgang van de missie zal beïnvloeden. Splits je team op om meer grond te dekken, of houd je ze samen om samen bedreigingen aan te pakken? Besteed je waardevolle beurten aan het sluipen om een bewaker heen, of sla je hem knock-out? Als je hem knock-out slaat, trek je hem dan mee en houd je hem in bedwang, of haast je je verder wetende dat hij snel zal herstellen en naar je zal zoeken? Gebruik je een grote hoeveelheid energie om een camera onmiddellijk te neutraliseren, of spaar je wat en doe je het geleidelijk? Hack je een kluis of faciliteitskaart die wordt beschermd door een daemon-programma dat je eigen systemen kan verstoren? In elk geval kan je ergste vijand besluiteloosheid zijn, maar je kunt je ook geen inflexibiliteit veroorloven, omdat de omstandigheden voortdurend veranderen.
De eindfase van de missie
Wanneer je iets moet doen, wordt het vaak net zo belangrijk om te kiezen wanneer je iets doet, vooral aan het einde van een missie. De enige essentiële vereiste om het spel levend te houden is om de uitgang te bereiken met ten minste één personage, maar als je op de lange termijn wilt overleven en je voldoende wilt voorbereiden voor de uitdagende eindfase, is het het beste om iedereen naar buiten te krijgen, je doel te voltooien en voldoende buit te stelen. De verleiding is dan ook altijd om in elke kamer te kijken en elke kluis leeg te maken, wat het risico met zich meebrengt om langer te blijven dan nodig is om maximaal te profiteren van elke missie. Maar naarmate de firewalls toenemen en de bewakers dichterbij komen, komt er een moment waarop het slimmer is om te vertrekken.
Misschien heb je een agent in een doodlopende straat, ver van de uitgang, die wacht om een goed beveiligde kluis te plunderen. Je hebt je energie nodig om een beetje meer op te laden om het slot te hacken, maar elke beurt die je blijft staan, versterkt de verdediging van de faciliteit, en je ontsnappingsroute wordt steeds dodelijker. Misschien is de rest van je team al bij de uitgang, gevangen tussen het blijven helpen van de achterblijver of nu al naar buiten gaan. Heb je het zover gebracht, is het nog de moeite waard om nog een paar beurten te besteden om die kluis te openen, of zal het alles ruïneren? Weinig spellen maken nietsdoen zo gedurfd.
De spanning van de overval
Cruciaal is de balans in Invisible Inc. tussen stilstand en timing, kennis en onwetendheid, voorspelbaarheid en risico, zo fijn dat bijna elke missie escaleert met de spanning van een goede overvalfilm. Ze spelen allemaal anders, vanwege de willekeurige indelingen. Een grote kamer met een concentratie van kruisende patrouilles is een andere uitdaging dan een reeks kleine kamers met stilstaande bewakers, bijvoorbeeld. Of simpele factoren zoals de positie van de uitgang ten opzichte van het hoofdobjectief kunnen de route die je moet navigeren dramatisch veranderen. Maar aangezien je altijd probeert om maximale middelen te extraheren, duw je constant tot het uiterste, en eindig je onvermijdelijk met rennen naar de uitgang met een dozijn vijanden die op je positie afkomen.
Deze haarfijne overwinningen weerspiegelen het laatste samenhangende dualisme van het spel: de combinatie van Roguelike-structuur met de ervaring van een conventioneel eenmalig avontuur. Standaard leert het je hoe je moet spelen via de Beginner moeilijkheidsgraad, en je zou de zes uur durende campagne gemakkelijk in je eerste poging kunnen voltooien. Klei’s gok is dat je het proces keer op keer wilt herhalen, elke keer de uitdaging opvoeren en dieper in de tactische intricaties duiken. Terwijl je dat doet, ontgrendel je verschillende startpersonages en hackprogramma’s, elk met unieke mogelijkheden en uitdagingen. Je zult niets drastisch anders zien in de missies zelf (hoewel een aanzienlijke DLC-pakket de zaken verandert), maar experimenteren met verschillende parameters houdt de ervaring eindeloos fris.
Het gebruik van permadeath in het spel is ook zorgvuldig afgewogen, zelfs wanneer je de zeer veeleisende Expert en Expert Plus moeilijkheidsgraden bereikt. Gezien worden is een probleem, maar er is meestal een uitweg. En omdat je meerdere agenten tot je beschikking hebt, is het verliezen van één niet het einde van de wereld. Als een personage wordt uitgeschakeld, kun je mogelijk helpen om hen weer tot leven te brengen of hen naar de uitgang te slepen, zodra het veilig is. Of, als alles faalt, is er een beperkte rewind-functie waarmee je hele beurten opnieuw kunt nemen. Soms verlies je toch iedereen, en dat kan moeilijk zijn wanneer je dicht bij het einde van een run bent, maar in ieder geval is permadeath geen onmiddellijke dood. Je hebt altijd tijd om je opties af te wegen, te experimenteren met de systemen van het spel en wanhopige plannen te maken.
Wanneer je uiteindelijk slaagt, is het misschien onvermijdelijk een kwestie van het lopen op een koord tussen tegenstellingen – actie en inactie, aanval en verdediging, uitgeven en besparen, veiligheid en risico. Elke beslissing kan potentieel belangrijk zijn, en overwinning is zelden zo emphatisch dat het niet tot nederlaag had kunnen leiden. Op de een of andere manier lijkt dit een reflectie van het ontwerp van het spel. Invisible Inc. vraagt nooit iets van jou dat het zelf niet ook al heeft gedaan.
Dit artikel over Invisible Inc. werd voor het eerst gepubliceerd in nummer 354 van Edge Magazine. Als je meer van dit soort artikelen rechtstreeks bij je thuis (of op je digitale apparaat) wilt ontvangen, overweeg dan om je te abonneren op Edge.