Het idee van overweldigend genot heeft altijd mijn fascinatie gewekt. De hunkering naar sensatie is primair en de beschaving heeft veel ontwikkeld om dit te verbeteren, van gastronomische ervaringen tot VR-gaming. Deze diep menselijke zoektocht vormt de kern van zowel Clive Barker’s Hellraiser: Revival als mijn favoriete fractie in Warhammer 40.000.
Zoektocht naar sensatie
De nieuwe horror game van Saber Interactive verkent sensatie vanaf het begin, te beginnen met een BDSM-getinte seksscène voordat de iconische Hell Priest Pinhead en zijn medecenobieten worden geïntroduceerd, die de partner van de protagonist, Sunny, in stukken scheuren. De geweldpleging is gruwelijk, maar de ontvanger lijkt er geen bezwaar tegen te hebben, zelfs als onze protagonist Aidan dat wel doet.
Aidan vindt zichzelf al snel bevrijd uit een martelplaats voordat hij aankomt bij een sekstempel, beide eigendommen van een cultus die de Cenobieten aanbidt, genaamd de Scarlet Church. Terwijl onze held op het punt staat deze wereld achter zich te laten, roept de ontzielde stem van Sunny, wat Aidan teruglokt in de naam van haar bevrijding. Hier begin ik verbindingen te zien met Warhammer 40K.
Vergelijkingen met Warhammer 40K
Het legioen van de Emperor’s Children bestaat uit een groep Space Marines – verbeterde mensen die nu fulltime thrill-seekers zijn in de naam van de Chaos-god Slaanesh, die genot en sensatie boven alles nastreven, en hun oorsprong kan bekend voorkomen.
De supermenselijke soldaten bevonden zich in een tempel van hedonisme, omgeven door wezens die bekend staan als de Laer, in de greep van extase, toen een sirenenzang hun harten opriep. Net als Aidan reageerden ze met geweld als een natuurlijke instinct, terwijl de fluisteraar in hun oren hen verder trok langs een pad naar iets dat hun begrip te boven ging.
Bij het betreden van de Labyrint van Hellraiser: Revival, zou Aidan net zo goed een van de Emperor’s Children kunnen zijn. De buitenaardse taferelen voor mij zijn angstaanjagend maar ook verleidelijk. De met leer omhulde vijanden die uithalen wanneer ik hun plezier onderbreek, reageren net zoals de Laer zou doen, waarbij ze geweld gebruiken als zowel een verdedigingsmechanisme als een conduit naar sensatie.
Zelfs terug in het menselijke rijk, voelt het huis van de Scarlet Church als een pagina uit het duistere universum van Warhammer 40.000. Verminkte lichamen hangen aan plafonds en geschilderde doeken staan trots op ezels, wat overeenkomt met de beelden uit de Horus Heresy roman Fulgrim, en het ruimteschip van de Emperor’s Children met soortgelijke niveaus van geweld en artistiekheid. We zien zelfs een blijkbaar hooggeplaatste lid van de cultus van Revival een soort chirurgie uitvoeren op een levend persoon, wat doet denken aan de beruchte karakter Fabius Bile van de Emperor’s Children.
Het is voor mij onmogelijk om in Hellraiser te duiken zonder aan Warhammer te denken. Zowel de Cenobieten als de aanhangers van Slaanesh vertegenwoordigen een obsessie die hen heeft doen uitstijgen boven de aanvaarde grenzen van de samenleving, en het resultaat is net zo aangrijpend als het bedwelmend is. Ik draai de hoeken van de in-game wereld van Revival met dezelfde voorzichtige nieuwsgierigheid als de bladzijden van Fulgrim, gefascineerd door de beelden die beide verhalen me te bieden hebben.
Clive Barker’s Hellraiser: Revival recensie.
“De terugkeer van Pinhead is glorieuze – dit is een ware liefdesbrief aan de originele films.”