De RPG Club vraagt opnieuw om bloed terwijl we op ontdekkingstocht gaan naar opvallende missies in The Witcher 3 Remastered. Het is dan ook des te toepasselijker dat, toen ik werd gevraagd om over mijn favoriete missie in The Witcher 3 te schrijven, mijn gedachten onmiddellijk naar de klassiek-excentrieke zijmissie “De Drunk van Oxenfurt” gingen.
Mijn eerste gedachte ging eigenlijk naar het verhaal van De Bloedige Baron, maar iedereen schrijft daarover, en hoeveel is er op dit punt nog echt te zeggen? Maar er is een kleine zijmissie die ik bijna net zo leuk vind, deels omdat het me doet beseffen wat ik het meest wil zien in Witcher 4.
Missie Logboek
1. Helemaal nieuw
Alleen de remaster versie!
2. Gebruik je gereedschap
Maak een geheel nieuwe opbouw.
3. Blijf staan
Geen save-scumming toegestaan!
4. Zet ‘m op
Zwaard eerst, vragen later.
Schoten, schoten, kruisboogschoten!
Een optionele Witcher-contract, gesitueerd in de gelijknamige stad, laat Geralt de dader achter meerdere slachtoffers vinden die van al hun bloed zijn ontdaan – ik vraag me af welke esoterische horror hier achter schuilgaat! De wending is dat hij ontdekt tijdens een beetje onderzoek dat elk slachtoffer ver boven de limiet zat om te rijden met paard en wagen, wat leidt tot de realisatie dat deze specifieke vampier een voorliefde heeft voor bloed met een hoog alcoholgehalte. Ik maak de Bloody Mary-grap niet als jij dat niet doet.
Twintig minuten later zwalkt Geralt dronken rond op de plaats delict met een dozijn wodka’s in zijn systeem, terwijl hij probeert de Ripper-Tippler te lokken met een serie zedige taverne-liederen en een uitdagend blootgestelde halslijn. Het voelt als het soort afschuwelijk slechte idee dat een D&D-groep zou bedenken, en ik bedoel dat als een eerlijke compliment.
Dus ja, het is een leuke kleine missie – de Contracten zijn in mijn ogen altijd het beste deel van Witcher 3 – maar het laat ook zien waar ik denk dat het spel veel meer ruimte had om te groeien. Namelijk, in al het onderzoek en de intelligentie die Geralt veel meer maakt dan zomaar een sterke huurling.
Onderzoek en Kwelling
Als Witcher 4 een deel van de formule gaat veranderen – of zelfs een optionele moeilijkheidsgraad introduceert – terwijl we Ciri als de nieuwe held verwelkomen, zou mijn grootste wens zijn voor iets dat de intellectuele kant van monsterjagen echt gamificeert.
Zoals het nu gaat, is het gebruikelijke patroon dat Geralt enkele geel gloeiende sporen vindt en deze volgt tot er een plukje haar, een verminkte lijk of een labnotitie in Resident Evil-stijl verschijnt. Dan kijkt hij naar de aanwijzingen voordat hij het publiek vertelt dat hij heeft afgeleid dat het monster een Lesser Striped Whifflepog is of wat dan ook, waarna de Pokédex-invoer voor de Whifflepog verschijnt in het Bestiarium alsof het door een spraakopdracht is opgeroepen, en precies vertelt wat voor tincturen, oliën en spreuken nodig zijn om het op de meest effectieve manier te verslaan.
En dat is allemaal oprecht prima, maar ook een beetje ongeïnteresseerd, vooral voor een reeks gebeurtenissen die zo vaak in het spel voorkomt. Als iemand die van onderzoeksdetectivespellen houdt en aanwijzingen samenvoegt, zou ik veel liever zelf al deze dingen hebben afgeleid, wat de spanning van het goed krijgen met zich meebrengt, en de potentiële angst om het verkeerd te hebben. In plaats van me te vertellen wat ik ga bestrijden, geef me het volledige bestiarium vanaf het begin, een enorme oude tekst die ik kan doorbladeren tussen gevechten of zelfs zelf kan aanvullen met aanvullende door spelers geschreven notities, een steeds evoluerend dagboek van een monsterjager.
Dan, wanneer ik de plaats delict vind, kan ik de aanwijzingen om me heen onderzoeken en weloverwogen beslissingen nemen, zonder dat Geralt gewoon het antwoord eruit flapt als een NPC uit God of War. Hmm, een aanvaller in de nacht, een stadsbewoner, middelgrote klauwen, een bloeddrinker… Naar de geïndexeerde verklaringen, Batman! Nu kan het Bestiarium me vertellen wat nodig is om een Katakan Vampier te doden, ervan uitgaande dat dat daadwerkelijk is wat het is en dat ik geen verkeerde conclusie heb getrokken uit de data.
En tegelijkertijd kan ik de unieke alcoholisme van deze specifieke vampier beschouwen als een extra element dat niet in het boek zou staan, maar dat ik toch in mijn strategieën kan verwerken. Misschien kan ik de strategie bedenken om dronken door de stad te zwalken in plaats van Geralt, of misschien een wijnfles met bloed besprenkelen en deze in het zicht laten staan, idealiter onder een grote aambeeld die aan een kwetsbare draad hangt.
Misschien verwacht ik te veel, maar Baldur’s Gate 3 heeft echt de deur geopend voor dit soort meeslepende gameplay, en ik krijg niet de indruk dat de makers van Cyberpunk 2077 erg lui lijken.
Het Monsterhandboek
Voor mij is deze deductieve vaardigheid precies wat Geralt een witcher maakt, veel meer dan welk zilveren zwaard of welke gifimmuniteit dan ook. Het is de ruimte waar een standaard sterke krijger iets meer wordt, een opgeleide jager die weet hoe hij zwaktes moet uitbuiten en genuanceerde informatie moet analyseren. En met Ciri die nieuw is op Het Pad in The Witcher 4, zou het feit dat zij minder ervaring heeft een meer betrokken, methodisch onderzoeksproces faciliteren. Geralt verschijnt in de serie met het meeste van deze kennis gememoriseerd, maar Ciri gebruikt nog steeds referentiemateriaal.
Witcher 3 was altijd geweldig in het tonen van Geralt’s intellect, maar leek duidelijk niet comfortabel met het idee om het te hard te gamificeren, misschien uit angst om het publiek te vervreemden of te verwarren. En ja, het is arguably veel gevraagd van hen. Maar in een post-Elden Ring wereld denk ik niet dat mensen bang zijn om tussen de regels door te lezen of deducties te maken, en zelfs als dat niet zo is, zullen er een miljard online gidsen beschikbaar zijn als alles te verwarrend blijkt. Dus als er opnieuw een Oxenfurt Drunk verschijnt in Witcher 4, zal ik enthousiast zijn om die onthulling zelf te maken – zelfs als ik voorbereid ben om tegen een dozijn goblins te vechten in plaats daarvan.