Vroeg in Clive Barker’s Hellraiser: Revival, wanneer ik probeer te ontsnappen uit een folterkelder vol verminkte slachtoffers met alleen een plank hout ter bescherming, nadert een grote man in stevige leren kleding mij, terwijl hij me “vanilla” noemt en mijn klappen van zich afschudt. Op een bepaalde manier heeft hij gelijk. Hoewel de gewelddadige avonturen waar de protagonist Aiden Lynch in verzeild raakt vol extreme gore en schokkende beelden zijn, is de kern van de gevechten vrij simpel. Vijanden nemen klappen totdat ze uiteindelijk ter plekke in elkaar zakken, en de wapens die ik later oppik, voelen aan als speelgoed.
Dan krijg ik de Genesis Configuration weer in handen, de mysterieuze puzzeldoos die ertoe leidde dat ik in de eerste plaats werd ontvoerd (nadat mijn vriendin Sunny door een onmogelijke poort in onze slaapkamer tijdens de liefde werd opgeroepen), en het zoemende mechanisme van Hellraiser: Revival begint zich opnieuw te vormen, verschuiven en in elkaar te passen.
Als fan van Clive Barker als auteur en de originele Hellraiser-films, vond ik het niet leuk dat Pinhead later in een slasher-template werd geplaatst. Ik hou van horror games zoals Resident Evil en Silent Hill, maar ontwijk meestal de bloederigere spellen zoals Outlast. Gedurende 8,5 uur, met een PC-kopie die door de uitgever is geleverd, heb ik opnieuw verbinding gemaakt met de Hell Priest. – Reviewer Oscar Taylor-Kent
Indrukwekkende beelden
Met Cenobite Hell Priest ‘Pinhead’ (ingesproken door de originele acteur Doug Bradley) en de pijn-dimensie capriolen van zijn crew als een raadselachtige derde partij, en thema’s die draaien om de arrogantie van mensen en grensoverschrijdend gedrag zonder fetisjen te demoniseren, voelt Revival trouw aan de geest van Clive Barker’s novelle The Hellbound Heart en de originele Hellraiser-films. Het is geweldig om de nuance en complexiteit van hun folteringen terug te zien, in plaats van de directe videosequels die de Cenobites tot simplistische slasher-vijanden maakten. Dit is niet alleen een geweldige Hellraiser-game, maar een geweldige voortzetting van Hellraiser in elke media.
Dat gezegd hebbende, het valt niet te ontkennen – Hellraiser: Revival blijft een horror-georiënteerde actiegame die Aiden door een reeks bloeddoorweekte gevechtsruimtes moet leiden. Toch zorgen een toenemend aantal speelgoederen, van het afvuren van vlammen naar vijanden of het wegvliegen van metalen zagen om vijanden te onthoofden, ervoor dat de actie interessant blijft. Er heerst een soort groezeligheid die doet denken aan Condemned: Criminal Origins, met de nadruk op hand-to-hand gevechten. Als een Xbox 360 zou knetteren met de blauwe elektrische energie die een Cenobite-bezoek aankondigt, zou dit het resultaat zijn.
Hoewel de gevechten meer impact zouden kunnen gebruiken en de afmaakanimaties enigszins beperkt zijn, zijn er nog steeds indrukwekkende momenten, of het nu gaat om het afsnijden van een ledemaat van een menselijke vijand waardoor deze begint te bloeden en onmiddellijk in elkaar zakt, of het wisselen naar een honkbalknuppel om harnas weg te slaan, zodat het vlees blootgesteld wordt aan schade. Eventuele bovennatuurlijke bedreigingen, zoals de strompelende Unworthy, bieden zelfs Doom-achtige gezondheidsherstel als je dichtbij genoeg komt om ze af te maken met je Genesis-kubus zodra ze zijn verdoofd.
Schokkende beelden en thema’s
Gore in de strijd is één ding – wie heeft er niet eerder ledematen afgehakt in een spel? – zelfs als de occasionele mogelijkheid om de iconische haakkettingen van de Hellraiser-serie te bedienen een nieuwigheid is. Maar Hellraiser: Revival tilt het naar een ander niveau in decoratie en cutscenes. Dit is ongetwijfeld een van de meest expliciete games die ik ooit heb gespeeld, met scènes variërend van flayen tot het verscheuren van lichamen en maagverbijsterende vleesstandbeelden. Een van de belangrijkste antagonisten heeft overeenkomsten met Sander Cohen uit Bioshock, maar hier is zijn vleeskunst echt afschuwelijk om te observeren.
Veel momenten zijn directe terugverwijzingen naar de originele Hellraiser-films, hoewel ze hier, volledig digitaal, geen vervaagde lijn tussen echte en praktische effecten hebben. Hellraiser: Revival heeft ook veel nieuwe beelden om je te tonen. Het lijkt bijna de missie van de game te zijn om ervoor te zorgen dat je iets vindt dat je maag omdraait. (Ik vermijd het om hier te veel te tonen in de screenshots).
Na mijn weg te hebben gevochten door de kelder van deze sekte, het oplossen van de vreemde puzzel om verder te komen, kom ik uit in een bloeiende seks nachtclub die dienstdoet als de dekmantel van de organisatie. De standaard clubbezoekers hier zijn onschuldigen, die gewoon op zoek zijn naar een plek om plezier te hebben, terwijl de door Cenobites aanbiddende sekte in wezen posers zijn die de schijn van BDSM gebruiken om kwetsbaren te misbruiken, die hun seksclub verbergen achter positieve, consensuele posters totdat je een stap in de VIP-sectie zet, waar ze worden vervangen door spandoeken die hun profeet vereren.
Diepere thema’s en karakterontwikkeling
Zoals altijd met Hellraiser, is de vijandige verdorvenheid tot het maximum opgevoerd, maar er is waarheid in hoe Hellraiser: Revival de subcultuur aanpakt waarin de thema’s geworteld zijn, en hoe slechte actoren hun eigen egoïstische misbruik kunnen verbergen achter retoriek. Beschouw jezelf als gelukkig als je nog nooit iemand zoals dat bent tegengekomen.
Gelukkig heeft Pinhead net zo min tijd voor de sekte als Aiden – al meer uit een verveelde apathie dat de leiders denken dat ze de freaks van de Cenobites kunnen evenaren – en stuurt hij je op een botsingskoers om hen uit te schakelen in ruil voor gunsten uit Leviathan’s labyrint.
Hoewel, als een spel dat geworteld is in gevechtssequenties, de focus vaak ligt op het toedienen van ironische straffen aan de uitvoerders van misbruik, zijn er ook verrassende momenten van zoetheid. Een vroege, korte scène toont Aiden die openhartig spreekt over consentgrenzen met een klant in de club terwijl hij op zoek is naar een keycard. Evenzo benadrukt Pinhead tijdens zijn zoektocht om Sunny uit het helachtige Labyrinth te wekken dat ze de pijn-dimensie uit vrije wil is binnengekomen en dat, als ze weer tot leven wordt gebracht, ze net zoveel vrije wil heeft om Aiden weer te verlaten als ze dat wenst.
De basis van de sekte doorzoeken voor aanwijzingen en de Labyrinth en zijn nachtmerrieachtige reflecties op de realiteit verkennen, gaat Hellraiser: Revival effectief om met objectificatie, controle en consent in relaties op een verantwoordelijker manier dan veel andere games ooit zouden durven. Voor al zijn schokkende gewelddadige beelden kan Hellraiser: Revival ook thematisch volwassen zijn. Het is duidelijk dat Saber Interactive echt begrijpt wat de originele Hellraiser-invoeren onderscheidt van de horrorconcurrentie. Het verhaal zelf is gezamenlijk ontwikkeld met de creator van Hellraiser, Clive Barker, en dat is te merken. In dat opzicht is dit een veel betere wederopstanding van de Cenobites dan de flashy maar oppervlakkige Brucker-geleide Hellraiser-reboot uit 2022.
Dit gevoel van doel helpt om de gore die de compound van de sekte bedekt meer te laten voelen dan alleen maar schokwaarde – hoewel in Hellraiser de schok ook een punt is. Het verkennen van dichtere, levendige omgevingen is waar Hellraiser: Revival uitblinkt, zoals het rondneuzen in de werkplaats van een gestoorde kunstenaar (en af en toe vijanden die tevoorschijn komen uit Iron Maidens te overmeesteren), of het opsporen van een ticket om toegang te krijgen tot een peep show. Omwegen door riolen en bossen zijn minder interessant, maar gelukkig blijven ze niet te lang hangen.
Tussen het doorlopen van deze locaties vindt Aiden zichzelf af en toe opnieuw in het Labyrinth, het rijk waar de Cenobites vandaan komen. Vol met krappe, claustrofobische tunnels en slim gebruik van snelle laadtijden om onmogelijke geometrieën en schijnbare doodlopende wegen te creëren, voelen deze excursies trouw aan de films – vooral Hellraiser 2 – terwijl ze ook creatief gebruik maken van het digitale medium.
Er vindt nooit een gevecht plaats in het Labyrinth, maar er is gevaar. Sequenties waarin Chatterer – het tandenknarsende, mond-flayende wezen – je achtervolgt door dreigend naar je toe te lopen en te teleporteren, zijn aangenaam spannend zonder te veeleisend te zijn, de lichte drukverhoging versterkt de desoriëntatie van het doolhof op effectieve wijze. Onder de doodskettingen van de gang door glijden om te ontsnappen, voelt humoristisch aan als Call of Duty’s omnimovement, en het duurt niet lang voordat ik mijn traversievaardigheden buiten het Labyrinth gebruik om vijanden met een shotgun in de echte wereld te verpletteren.
Lichte puzzels zijn hier ook aanwezig, maar gelukkig niet opdringerig. Wanneer wordt onthuld dat de Genesis Configuration platforms op afstand kan verplaatsen en vuur tussen wandlampen kan overdragen, maakte ik me zorgen dat deze in de weg zouden staan – het laatste dat ik wil is dat Pinhead me leert over omgevingspuzzels – maar ze komen niet te vaak voor.
Snappy zoals goede horror zou moeten zijn, duurde het me iets minder dan 9 uur om Hellraiser: Revival te verslaan, en ik werd nooit te lang op dezelfde plek gehouden. Ondanks enkele kaarten en nummers die de indruk wekken van Resident Evil-achtige ruimtes, is dit veel lineairder en blijft het snel bewegen, voortdurend de soorten ruimtes en acties die je doet variëren, zelfs als de gevechten groter zijn dan ik zou willen, en ik breng iets te veel tijd door met het jongleren van mijn beperkte inventarispunt tussen kogels en verbanden.
Pas tijdens enkele matige eindbaasgevechten en onhandige stealth-secties begon ik ongeduldig te worden, maar zelfs deze zijn zeldzaam. Ik vind mezelf zelfs geïnvesteerd in het verhaal tot de aftiteling valt (die een onmiskenbare, diabolische en volkomen iconische muziekremix bevat die ik hier niet zal verklappen, maar die me luidop deed juichen). Mijn horror gaming vrienden weten dat dat een zeldzame traktatie is, en het is een spel waar ik nog steeds over nadenk.
Zelden subtiel, is de rauwheid van Hellraiser: Revival werkelijk schokkend, maar wat me meer is bijgebleven dan de beelden van gevormde, verwrongen spieren zijn de verhalen erachter. Voor een game gebaseerd op het werk van Clive Barker (lees echt de Books of Blood als je dat nog niet hebt gedaan), is dat de juiste plek om terecht te komen. Dit is een pijn die blijft hangen.
Clive Barker’s Hellraiser: Revival is beoordeeld op PC, met code geleverd door de uitgever.