Castlevania: Belmont’s Curse dwong me om iets te doen wat ik sinds het spelen van mijn allereerste videogame op de Sega Master System 2 in de vroege jaren ’90 niet meer had gedaan. Namelijk: een pen en papier pakken en notities maken. Gewoonlijk was dit een methode die ik uitsluitend reserveerde voor Jankin-wedstrijden in Alex Kidd in Miracle World, maar Belmont’s Curse bood me zoveel cryptische aanwijzingen, zoveel patronen om te onthouden en zoveel intrigerende personages of sleutelitems verborgen op verschillende plekken, dat het plaatsen van markeringen op de kaart simpelweg niet genoeg was.
Een spel van deze complexiteit vereist gedetailleerde handmatige aantekeningen. De uitdagingen voor het geheugen zijn een oefening voor de geest, net zoals de uitdagende navigatie een workout is voor vingers en duimen.
Op school was mijn notitieboek versierd met schetsen van Alucard, en hij is nog steeds mijn achtergrond op de telefoon. Sinds ik twintig jaar geleden Symphony of the Night speelde, ben ik volledig gefascineerd door de Castlevania-serie. Met een PS5-code die door de uitgever werd verstrekt, heb ik 23 uur besteed aan het ontgrendelen van 2 van de 3 mogelijke eindes in Castlevania: Belmont’s Curse. – Recensent Serena Cherry
De Seine van de Misdaad
Zoals bij alle grote Metroidvanias, breng ik de helft van mijn tijd vliegend door de lucht door en de andere helft staren naar de kaart – een uitgestrekt puzzel van tunnels en zalen die iconische Parijse locaties beslaat zoals de Notre Dame en de Catacomben. En natuurlijk, Dracula’s kasteel. Een imposante, complexe structuur vol brutale vallen, hinderlaagkamers en af en toe een geroosterd kipje dat achter een muur verstopt zit.
Dracula’s kasteel onthult zich onverwachts, na een reeks aanwijzingen en verkenning die misleidend lijkt te wijzen naar de volgende grote baasgevecht. Onder andere omstandigheden zou de achtervolging en anticipatie van een baas die simpelweg wordt ontvangen met een cutscene de motivatie om verder te spelen ernstig kunnen ondermijnen.
Echter, de cutscene waarin Dracula’s kasteel verschijnt is fascinerend en belonend om te bekijken, met opvallende animaties die overeenkomen met de donkere, prachtige cinematografie van de Netflix-serie. Mijn teleurstelling over het gebrek aan een baas verschuift snel naar een diepere waardering voor Castlevania’s vermogen om de verwachtingen halverwege het spel te ondermijnen.
Visueel is Castlevania: Belmont’s Curse een lust voor het oog. Bliksem flitst door gotische vensterbogen en verlicht schilderachtige achtergronden van een stad in vlammen. Gedetailleerde afbeeldingen van gebouwen zoals de Notre Dame zijn zo mooi dat het gemakkelijk is te vergeten dat ze vol vijandige wezens zitten.
Geen van deze wezens is echter al te veel moeite. Belmont’s Curse is genereus in zijn aanbod aan wapens – met 7 wapenfamilies, elk met 4 wapens, plus een flexibel Arcana-systeem waarmee je naadloos kunt wisselen tussen verschillende vaardigheden en spreuken afhankelijk van het type vijand. Mijn persoonlijke favoriet is een combinatie van zwaard en schild waarmee je door vijanden kunt dashes, alles op je pad verwoestend. Dit wapen is uiteraard uitstekend voor runbacks.
De kamers van deze Metroidvania zitten vol met een verscheidenheid aan monsters, maar er zijn altijd voldoende effectieve manieren om met de menigte om te gaan via magie, wapens en relieken. In tegenstelling tot eerdere Castlevania-spellen, worden deze items verkregen door verkenning – je krijgt ze niet van vijandelijke drops. Wapens zijn verborgen in kisten die wachten als beloning aan het einde van uitdagende navigatiesecties.
In vorm geslagen
Natuurlijk vereist luchtgebonden navigatie een precieze en geduldige aanpak terwijl je geheimen ontdekt; maar de uitdaging wordt altijd gevolgd door de opluchting van het ontgrendelen van een snelkoppeling en het uitroepen: “Ik hoef dat nooit meer te doen!” Het is uitdagend maar nooit wreed, gemaakt soepel en leuk terwijl je de legendarische Heilige Zweep gebruikt om tussen haken te slingeren, vijanden te grijpen, en jezelf van de spijkers weg te trekken.
Het besturen van Rose Belmont voelt een beetje zwaar maar opzettelijk. Het opruimen van hinderlaagkamers door luchtaanvallen met de zweep uit te voeren en vervolgens naar beneden te vallen om degenen daaronder letterlijk in één klap te verpletteren is immens bevredigend. Het tempo van beweging, glijdende dodges en navigatietools lenen de beste delen van Dead Cells, maar de unieke Castlevania-essentie komt tot uiting in de vorm van de zweep.
Vooruitgang is afhankelijk van het ontcijferen van cryptische aanwijzingen om Tarotkaart-bazen op te sporen. De begeleiding die in deze aanwijzingen is vervat, is vaak niet bijzonder duidelijk. Na urenlang heen en weer lopen door bibliotheekzalen, waarbij ik elke muur raakte, is het soms eerlijk gezegd veel moeilijker om de bazen te vinden dan om daadwerkelijk tegen hen te vechten.
Talos is een bijzonder hoogtepunt als baas, met mid-stage navigatiesecties getimed tegen een aftelklok. Het vermijden van zijn krachtige aanvallen en vervolgens door de vallen van de volgende kamer racen om hem weer te vinden, biedt die essentiële aangename stress die alleen een Metroidvania kan geven.
Hartslag omhoog? Ja. Handpalmen zwetend? Ja. Schreeuwen van vreugde wanneer Talos wordt verslagen? Absoluut.
Toegankelijkheid en muziek
Hoewel de navigatie verwarrend kan zijn en de snelreizen verrassend beperkt zijn voor een kaart zo groot, is Belmont’s Curse een super toegankelijk instappunt voor de Castlevania-serie. Toegankelijkheidsopties omvatten schakelaars om de capaciteit voor gezondheidspotten te vergroten, bazen opnieuw te proberen zonder runbacks, en schade aan te vullen. Het spel biedt ook veel Spiegel van het Leven-opslagpunten, waardoor de druk om valkamers en navigatiesecties de eerste keer goed te krijgen, vermindert. Bovendien respawnen vijanden alleen na je dood, dus je kunt gelukkig een opgeruimde kamer weer binnenkomen en deze zal nog steeds opgeruimd zijn.
Het was altijd al een zware opgave om de iconische Castlevania-muziek, gecomponeerd door Michiru Yamane, op te volgen, en dit is helaas waar Belmont’s Curse een beetje tekortschiet. Het hoofdthema is gothic en somber, maar de meeste muziek in het spel komt niet helemaal overeen met de sfeer van de visuals en het verhaal.
Gelukkig compenseert het verhaal ruimschoots voor de zwakkere soundtrack. Het spel levert een intense dosis Belmont-familiedrama dat voortbouwt op Castlevania 3: Dracula’s Curse. De inzet is hoger dan ooit nu Leon Belmont weer verschijnt, en de mysterieuze vloek van Rose brengt een dreigende sfeer met zich mee.
Langdurige fans van Castlevania zullen zich verheugen over de vele knipogen en verwijzingen door het spel heen. Spookachtige schilderijen van Alucard leiden letterlijk de weg via richtinggevende zwaardpunten door de labyrintachtige gangen van Dracula’s kasteel; bovendien krijgen we opnieuw te maken met legendarische Castlevania-vijanden zoals Dood, Medusa en Carmilla.
Vaak kleurrijk en flashy, lijkt Belmont’s Curse niet per se op een Castlevania-spel. Maar het voelt zeker als een. Met raadselachtige puzzels, een gotische sfeer, een dramatisch anime-achtig verhaal en goed getimede actie, is dit een enorm boeiende Metroidvania en een triomfantelijke terugkeer voor de iconische franchise.
Castlevania: Belmont’s Curse werd beoordeeld op PS5, met code verstrekt door de uitgever.
Het is geen verschrikkelijke nacht voor elke vloek, want als je bent opgescheept met een overweldigende wens om meer van dit soort spellen te spelen, hebben we een handige ranglijst van de beste Metroidvania-spellen speciaal voor jou!