De botsing van zwaarden resoneert door mijn hele wezen. Mijn imposante tegenstander zwaait herhaaldelijk met een roestige grootzwaard met dreigende vastberadenheid, wat van mij vraagt om perfect te ontwijken of te pareren om catastrofale schade te vermijden. Dit is een uitdaging die ik met plezier aanga, terwijl ik dichterbij deze monsterachtige humanoïde kom en terugsla wanneer de kansen zich voordoen.
De slagen zijn dramatisch en bevredigend, en de overwinning is van mij. Phantom Blade Zero is zonder twijfel een van de meest vermakelijke actie-RPG’s die ik dit jaar heb gespeeld.
Geïnspireerd door Soulslike?
De wuxia-invloeden van Phantom Blade Zero zijn onmiddellijk merkbaar, met personages die gracieus naar daken springen, zich buiten het bereik van inkomende aanvallen draaien en verbluffende afmakingsmoves uitvoeren.
Tijdens het spelen op de normale moeilijkheidsgraad ben ik verbaasd dat Phantom Blade Zero vrij vergevingsgezind is, althans in het begin. De parry-vensters zijn redelijk lang en de speler kan een paar klappen incasseren voordat hij moet genezen. Het is ook niet te moeilijk om gemiddelde vijanden op het veld te overmeesteren met combos, hoewel je grotere tegenstanders niet moet onderschatten.
Er zijn zeker klokken die doen denken aan vuurtorens voor rusten en snel reizen, maar elke vergelijking met Soulslike-spellen moet met de kanttekening worden gemaakt dat PBZ niet bedoeld is om onnodig te straffen.
Dit betekent niet dat een spel genadeloos moet zijn om belonend te zijn. De gevechten zijn hier opwindend, met een verscheidenheid aan wapens en vechtstijlen beschikbaar terwijl je door de horror-achtige wereld van Phantom Blade Zero vordert. Of je nu met twee dolken wilt vechten met wendbare agressie, of met een groot zwaard wilt zwaaien met de elegantie van een dronkaard die vecht voor de liefde voor het spel, ik weet zeker dat je je ideale methode zult vinden.
Verkenning en gameplay
Het vroege gedeelte van Phantom Blade Zero bestaat uit open gebieden met indrukwekkende verticaliteit. Na een eerste schermutseling op een paardenkar, moet Soul omhoog door een diepe ravijn, waarbij hij kronkelige, door vijanden bevolkte paden navigeert en af en toe muren van rode draad tegenkomt die de doorgang blokkeren. De rode draad is een constant thema, met een etherische draad die de protagonist naar het volgende interessante punt leidt, vaak naar een baasgevecht.
Na het rennen over muren, het zwaaien aan kettingen en het beklimmen van ladders (een vast onderdeel van actie-RPG’s), leid ik Soul uit de ravijn naar een dorp met vriendelijke NPC’s. Op dit punt voel ik de schaal van Phantom Blade Zero, met het gebied dat net zo meeslepend als uitnodigend blijkt te zijn. Het doet me afvragen welke andere bolwerken er nog te ontdekken zijn in de volledige game, maar deze contemplatie wordt onderbroken door een reeks lijken die naar een baasarena leiden.
Phantom Edge, een extra wapen dat kan worden geactiveerd met R2 en dat een spectaculaire bijlslag uitvoert die aanzienlijke schade aan een tegenstander kan toebrengen, blijkt de echte ster van dit baasgevecht te zijn. Tot nu toe had ik het alleen gebruikt om barrières te doorbreken die de voortgang beperkten, wat handig was, maar lang niet zo leuk als het neerhalen van een zelfverzekerde tegenstander die mij probeert te vernietigen. Hier, met het baasgevecht overwonnen, begin ik eindelijk te begrijpen hoe de vechtsystemen van Phantom Blade Zero samenkomen.
Toch is er nog veel te verkennen, met het einde van mijn twee uur durende demo waarin ik op een kasteel klim na het overwinnen van scherpzinnige boogschutters en smeltende monsters, terwijl ik elke hoek en spleet controleer op items om mijn uitrusting te verbeteren. Wat is een RPG tenslotte zonder verbeterbare wapens die de speler in een ekster veranderen?
Niet helemaal mijn tempo
In mijn laatste 30 minuten game tijd stoot ik mijn hoofd en mijn zwaard tegen Flame, de Masked Lion Dance Grandmaster. Deze enorme baas lijkt op de Divine Beast Dancing Lion uit Elden Ring Shadow of the Erdtree. Als iemand die de voorkeur geeft aan het bestrijden van monsters boven mensen, voel ik me meteen thuis met deze vlammenwerende entiteit, terwijl ik ontwijk en parry voordat ik terugsla met heerlijke combos.
Terwijl ik schade toebreng, worden de tegenaanvallen problematischer door delen van de arena in brand te steken, waardoor mijn beweging wordt beperkt zoals Laurence, de Eerste Vicar in Bloodborne: The Old Hunters doet. Uiteindelijk versla ik het, of dat dacht ik tenminste…
Het blijkt dat Flame een fase twee heeft en de sfeer verandert, met een andere humanoïde die het strijdtoneel betreedt. Hoewel het nog steeds het hoofd van een leeuw draagt, is het sneller en vecht het meer als een martial artist die iets te bewijzen heeft dan als een wild beest, wat betekent dat ik me volledig moet concentreren als ik wil winnen voordat de tijd om is. Beste lezer: dat deed ik niet. Helaas eindigt mijn sessie net wanneer ik me voorbereid op ronde twee, wat me gretig doet uitkijken naar een rematch wanneer Phantom Blade Zero op 29 oktober wordt gelanceerd.
Hoewel het niet is wat ik verwachtte, ben ik blij dat Phantom Blade Zero daardoor nog interessanter en boeiender is. De verticaliteit van de open gebieden is een genot om doorheen te vechten, de wuxia-geïnspireerde gevechten zijn net zo prachtig als leuk, en de variëteit aan bazen tijdens de korte preview hielp om een gevoel van opwinding te behouden. Het is geen overdrijving om te zeggen dat Phantom Blade Zero zich aan het ontwikkelen is tot een grote hit in 2026.