Gedurende de jaren heb ik veel horror games gespeeld en heb ik een sterke weerstand opgebouwd tegen alles behalve de meest brutale jump scares. Dus wanneer ik zeg dat Silent Hill: Townfall me bang maakte, me van streek maakte en me met een heleboel gedachten achterliet die ik liever niet had, betekent dat dat het indruk op me heeft gemaakt. Nu het voorbij is, blijf ik erover nadenken, op zoek naar een manier om het comfortabel te laten liggen, maar ik vermoed dat ik er nog lange tijd over zal blijven denken.
Townfall is vrijwel zeker niet voor iedereen. Het is een ongelooflijk traag spel, zowel mechanisch als narratief; het draait sterk om stealth met veel verstoppen en genadeloze straffen voor ontdekking. De verhaalontwikkeling, eenmaal onthuld, is moeilijker te verwerken dan het baren van goden of het manifesteren van moordzuchtige seksuele onderdrukking. Hoewel er een paar misstappen zijn en ten minste één laat spelpuzzel die me met witte hete woede vervulde, is de algehele ervaring me bijgebleven op een manier die maar weinig dingen doen. Er zijn momenten, ideeën en hele niveaus die op zichzelf de moeite waard zijn om te bespreken, evenals gebeurtenissen, thema’s en onderwerpen die ik liever niet meer in mijn hoofd had. Ik ga proberen het zo spoiler-vrij mogelijk te houden, dus als iets vaag lijkt, is dat om die geheimen voor jou te bewaren.
Ik speel al horror games sinds Resident Evil 2 voor het eerst uitkwam en heb de diepten verkend van alles, van de grote budget schrikmomenten van Resident Evil Requiem tot kleinere schrikmomenten zoals Bloodwash, Mouthwashing en alles daartussenin. Mijn huidige topaanbevelingen zijn onder andere dingen zoals Soma, Resi 7, Amnesia The Bunker, The Mortuary Assistant en Mole. – Reviewer Leon Hurley
Ik zie die stad
Alles begint met jouw aankomst in het kleine Schotse kustplaatsje St Amelia, begin jaren ’90, als een personage genaamd Simon Odell. Hij weet niet waarom hij daar is of waar ‘daar’ precies is, wat hem goed positioneert als een soort van cipher voor jouw gezamenlijke onderzoeken naar wat er aan de hand is. Deze eerste uren – terwijl je door de mistige straten dwaalt en je achter containers verbergt voor akelige, geschaafde-vlees dingen die over de kasseien springen – zijn zo perfect als horror gaming kan zijn.
De belangrijkste mechanic waarop de stealth is gebaseerd, is een oude retro CRTV, een draagbare televisie die de radiostandaard van Silent Hill vervangt en je helpt monsters te detecteren. In plaats van alleen een waarschuwend gekraak te horen wanneer er gevaar nabij is, kun je nu de televisie afstemmen op bedreigingen om een ruisachtige röntgenweergave van gevaar door obstakels te krijgen. De draai die voorkomt dat dit te krachtig wordt, is dat elk individueel wezen apart is afgestemd, waardoor je tussen signalen moet schakelen om te controleren waar iedereen is terwijl je je een weg baant. Er is ook een gluurmechaniek waarmee je om of over dingen heen kunt kijken, waar ik me lange tijd aan vasthield, met niets meer dan de meest basale pixels om vluchtige vormen om de hoeken te zien.
Hoewel het zeer effectief is in het opbouwen van angst, domineert deze stealth alles. Het gevecht is moeilijk, terwijl je met planken zwaait die snel uit elkaar vallen (en later, leidingen die iets langzamer uit elkaar vallen). Vuurkracht is ook beperkt door de ongelooflijk schaarse munitie en het feit dat het afvuren van een wapen vaak elk monster binnen gehoorsafstand aantrekt. Als gevolg hiervan breng je het grootste deel van het spel door met je verstoppen achter muren en sprinten tussen gaten in de paden van monsters, doodsbang dat je een schreeuw van ‘gevonden!’ hoort.
Gevangen worden leidt ofwel tot een chaotisch, gevaarlijk gevecht of tot een wanhopige vlucht om te ontsnappen en je te verstoppen. In open gebieden zoals de straat in de stad is de laatste optie niet zo erg, wat leidt tot hartverscheurende sprints weg van gevaar. In meer claustrofobische binnenruimtes worden je opties echter beperkt, wat leidt tot verschillende uitputtende niveaus waarin je gewoon vastzit en je niet kunt verstoppen met geen duidelijke route vooruit, of je vlucht zonder enige plek om naar toe te gaan, zodat je uiteindelijke wordt verscheurd in een hoek. De overvloed aan genezende items en een resusciterende IV-bag mechaniek lijkt gedeeltelijk bedoeld om dit tegen te gaan en te voorkomen dat je te vaak wordt vermoord terug naar je laatste save.
De donkere kant
Een paar van deze overdreven zware momenten kunnen Townfall echt van angstaanjagend naar een beetje een karwei duwen – een sectie neemt bijvoorbeeld je vermogen weg om te vechten of te herrijzen, terwijl het jouw detectie van bedreigingen belemmert, en wordt onmiddellijk gevolgd door een bijna even zware sectie van een vergelijkbare lengte, wat zorgt voor een vermoeiende paar uren na een uitstekende opening. Er is ook een bijzonder speciaal monster, dat in staat is tot directe doden, dat af en toe verschijnt en je lijkt te volgen, zelfs wanneer het niet weet waar je bent. Dat creëert irritante momenten waarin je gewoon in een kamer gevangen zit terwijl het eindeloos buiten patrouilleert, wat je vaak weinig keus geeft dan een wanhopige sprint te maken in de hoop dat het je niet zal zien. Je kunt afleidende flessen en stenen gooien om een kans te krijgen om weg te komen, maar op de een of andere manier eindigt het altijd recht buiten waar je bent.
Die momenten kunnen zwaar zijn en zijn grotendeels verantwoordelijk voor het feit dat het net geen perfecte score haalt. Deels omdat het de spannende stealth voorbij het punt van plezier duwt, het het tempo verstoort en, telkens wanneer het wezen met directe dood verschijnt, weet je gewoon dat het volgende gedeelte verschrikkelijk en eindeloos zal zijn.
Maar voor elke ergernis heeft Silent Hill Townfall veel meer momenten van pure horrormagie. In het bijzonder haalt een laat-niveau in het spel een heerlijk subversieve machtsflip met een shotgun en enkele kat-en-muis schrikmomenten. Dan is er gewoon een lijst van puzzels, onthullingen, personages of verhaalontwikkelingen en meer die me herhaaldelijk ‘Oh mijn God’ in mijn notities deed schrijven.
Er zijn enkele gebieden waar niets gebeurt, maar gewoon alles opnemen is geweldig – de sfeer en vibe van gewoon bestaan zijn ongelooflijk. De mistige straten van de stad zijn perfect griezelig en verlaten, waardoor er een geïsoleerde en dreigende druk ontstaat terwijl je verkent. Ik zweer dat ik de koude, zoute zeemist kon ruiken waar ik doorheen dwaalde. Het speelt zich specifiek af in Schotland, maar de geweldige recreatie van de straten, woningen en winkelcentra uit de jaren ’90 zal resoneren met iedereen die zich het VK van die tijd kan herinneren.
De Otherworld daarentegen heeft een gewichtige, cinematografische, betonnen brutaliteit, hard verlicht in monotone kleurvlakken. Ik heb meer foto’s van Townfall genomen dan van welke andere game recentelijk, en het heeft niet eens een fotomodus, het ziet er gewoon zo goed uit. Waar je ook bent, bouwen de warbelende, verdrinkende piano, de glinsterende, duistere gitaar en de schreeuwende synths een spannende spanning op terwijl metaal in de verte kraakt en nog onbekende natte huidademhaling je zenuwen op de proef stelt. Ik heb jaren niets gespeeld dat er zo goed uitzag, klonk of aanvoelde.
Terwijl je verkent, ontdek je puzzels die, voor het grootste deel, cryptische gedichten en overengineerde deurmechanismen achterwege laten ten gunste van meer realisme – een vroege uitdaging heeft je een prepaid kaart voor de elektriciteitsmeter te krijgen van de krantenwinkel. Er zijn enkele zeer vreemde puzzels, vooral in de Otherworld wanneer ze expliciet in het verhaal zijn verweven, en de CRTV komt zelfs van pas – waarmee je kunt afstemmen op onsamenhangende video’s die aanwijzingen en locaties teasen – maar het meeste voelt gegrond en praktisch aan. Er is een veel meer onderzoeksgevoel en tal van bevredigende ‘kan het niet zijn?!’-momenten wanneer alles samenkomt. Een paar sequenties zijn in wezen overdreven lange fetch quests die als een karwei aanvoelen, en er is één puzzel aan het einde die gewoon lijkt te bestaan uit het raden van symbolen die me gek maakten, maar het merendeel is heel bevredigend.
Door dit alles neemt het verhaal de tijd om iets te onthullen, en je bent al snel een goed uur of tien bezig voordat je meer hebt dan halve gissingen en aannames die ik garandeer verkeerd zullen zijn. Gedurende bijna driekwart van het spel weet je alleen dat er iets werkelijk afschuwelijks is gebeurd, en je geest daarover de vrije loop laten is veel effectiever dan je iets te vertellen (hoewel de onthulling een waardige beloning is). Er zijn maar een handvol personages, maar ze zijn allemaal fascinerend terwijl je meer over hen leert en waarom ze daar zijn. Eén in het bijzonder is extreem interessant, om redenen, gezien de toestand van de wereld op dit moment, en hoe zij omgaan met wat er gebeurt.
Het verhaal verweeft zich door de inhoud van het spel terwijl je verbindingen legt en de punten verbindt. Er waren zoveel ‘OH. Oh. Ohhhhh’-momenten waarin ik verbindingen legde; dingen realiseren, zoals wat een bepaald monster als wapen gebruikte, of waarom een van de eerste ‘sleutels’ die je krijgt een scalpel is. Een nieuwe game plus doorloop is gewoon deze keer een miljoen, omdat dingen die je eerder niet echt registreerde opnieuw worden gecontextualiseerd met wat je nu weet.
Dit is een verbazingwekkende horrorervaring, vol met de soort angst en onbehagen die ik lange tijd niet meer van een spel heb gevoeld. De wereld en de sfeer die Screen Burn Interactive hier heeft gecreëerd, voelt echt als een nieuwe standaard, en het is gedaan op een manier die volledig Silent Hill aanvoelt – het herinterpreteert wat het kan zijn, terwijl het volledig trouw blijft aan wat het is. Het is niet perfect en ik vermoed dat sommige mensen zullen worstelen met hoe meedogenloos het kan zijn. Maar zelfs met zijn tekortkomingen is het zo goed als horror gaming kan worden.
Silent Hill Townfall werd beoordeeld op PC, met code geleverd door de uitgever.