Toem 2 is een spel voor nieuwsgierige mensen, wat geweldig nieuws is voor iemand zoals ik, die altijd minstens de helft van de tijd terwijl ik onderweg ben, aandachtig meeluistert naar de gesprekken van anderen. (Haat me niet, we hebben het allemaal wel eens gedaan.) Maar in plaats van dat het een spel is over het afluisteren van mensen, draait Toem 2 – net als zijn voorganger – helemaal om het pakken van je camera en praten met iedereen die je tegenkomt.
In plaats van je als een voyeur te laten voelen, zorgt Toem 2 er meteen voor dat je je rustig en op je gemak voelt. De zwart-wit handgetekende kunststijl is charmant en zal je constant verrassen terwijl je door elk gebied beweegt. Het begin in je slaapkamer, vergelijkbaar met Pokémon, met je oma die beneden wacht en de televisie op volle sterkte wil zetten, is de meest schattige start van dit even schattige spel.
Sam Loveridge heeft veel tijd doorgebracht met de originele Toem bij de release en noemde het “een waar genot”. Sindsdien heeft ze zich ingezet voor kleine, doordachte ervaringen en spannende nieuwe indie-games, waaronder Keeper en Herdling, en heeft ze uren doorgebracht met rondwandelen in Pokémon: Pokopia.
Net als in de originele Toem heb je één enkel einddoel: het bijwonen van een festival voor een unieke gebeurtenis die in het spel bekend staat als een toem, maar de bus die je daarheen moet brengen, gaat niet rechtstreeks. In plaats daarvan maak je omwegen door verschillende gebieden en spreek je met iedereen die je tegenkomt om te zien hoe je kunt helpen. Het blijkt dat je om genoeg bustokens te verdienen om de volgende halte op je reis naar het magische evenement te bereiken, een handje moet helpen – of een camera moet gebruiken.
Culturele referenties
Elk gebied heeft een kernpersonage dat je moet helpen met een grotere, meerdelige zoektocht door de wijk. Dit is een kleine verandering ten opzichte van het originele spel, maar het is een welkome, aangezien het een vreugde is om deze vertrouwde gezichten te zien opduiken terwijl je een nieuw drama verkent dat jouw hulp nodig heeft. Het is weer een manier waarop Toem 2 zijn uitstekende schrijfwerk tentoonstelt, waarbij het spel me regelmatig aan het lachen maakt met zijn onverwachte gekkigheid.
Buiten deze kerncompanions zijn er zoveel grappige kleine figuren die staan te wachten om gesproken te worden, allemaal met een probleem dat opgelost moet worden. Of het nu een skelet is dat vastzit in een hangende kooi en zich niet kan herinneren of ze het fornuis hebben aan laten staan, of een bioloog die visgerelateerde analyses nodig heeft, wat duidelijk weer een knipoog naar Pokémon is.
Er is veel speelse gekheid te ontdekken en je leert elk gebied bijna uit je hoofd terwijl je er heen en weer doorheen slentert, voorwerpen vindt, foto’s maakt en met de locals praat. Het is waarschijnlijk de zachtste Metroidvania die je ooit zult vinden.
Het is zo’n fijn gevoel wanneer het willekeurige voorwerp of de persoon waarvan je eerder een foto hebt gemaakt blijkt essentieel voor het plot te zijn, vaak op hilarische manieren. Toem 2 is hier bijzonder goed in – de kunst van verrassing.
Een kostuum dat je in een doos hebt gevonden, kan later terugkomen als een broodnodig rekwisiet; een karakter dat je hebt gefotografeerd omdat je het schattig vond, kan zomaar de sleutel zijn tot de volgende zoektocht die je oppakt. Het maakt gewoon deel uit van zijn charme en slimme puzzelcreatie.
Vrolijke momenten
Ik ga niet liegen, gedurende de ongeveer vier uur durende speeltijd, zal Toem 2 je keer op keer voor zich winnen. Er is zo’n zachte speelsheid in het verhaal, en hoewel de mechanics van het maken van foto’s en het interactie met mensen en de wereld vrij eenvoudig zijn, vindt het toch manieren om je te verrassen.
Het helpt dat, net als bij het eerste spel, elk gebied een uniek visueel thema en gevoel heeft, van de landelijke vibes van Cropten tot de fantasiethema’s van Taletorp – wat ik meerdere keren onterecht als Tabletop heb gelezen. Er is niet genoeg speeltijd om echt verveeld te raken, maar ontwikkelaar Something We Made geeft je nooit de optie. Het blijft je op elke hoek verrassen.
De nieuwe kernpersonages geven je ook speciale nieuwe camera-add-ons die uniek zijn voor elk gebied. Het eerste gebied geeft je bijvoorbeeld een paar scharen om dingen te knippen en te snijden, en het is echt interessant om een andere manier te krijgen om met de wereld om te gaan dan alleen maar foto’s maken.
Dat wil niet zeggen dat foto’s maken niet echt bevredigend is. Je hebt een schattige zwevende drone voor het maken van opnamen en een oude vertrouwde statief, en alleen al het tevoorschijn halen van de camera is genoeg om te vermaken. De gyro laat je richten (of de rechterstick) en je kunt zoomen, focussen op een interessant punt (wat soms handig is voor de meer ongewone zoektochten) en rond het gebied pannen om te zien wat er mogelijk in een hoek verborgen ligt bij nader onderzoek.
Als je het soort completionist-gamer bent dat ik ben, kun je extra plezier halen uit elke locatie door foto’s te maken van de lokale fauna. Je krijgt er ook extra stempels voor in je journal, maar ik hou gewoon van de grappige namen die aan de wezens zijn gegeven, zoals de sootspite-achtige Blobnuts en de treurige paddenstoel Mopeyrelles.
Het enige wat ik niet leuk vind aan Toem 2 is dat ik het moet beëindigen. Het is zo’n spel waarin je echt in de groove komt, om er dan achter te komen dat je het bijna hebt uitgespeeld. Ik zou graag meer van zijn speelse kleine wereld en zijn geliefde stomme protagonist willen zien (zij opmerking… wat is het), en hopelijk betekent het feit dat dit al een vervolg is dat we misschien ooit een deel drie zullen krijgen.
Toem 2 is gereviewd op PS5, met code geleverd door de uitgever.