Mijn ogen worden dof terwijl ik voor de dertiende keer tegen Bakir vecht in The Blood of Dawnwalker. De gekke wannabe Genghis Khan brengt zijn vingers naar zijn lippen. Ik kan de fluit niet horen terwijl hij vijf bloedvogels oproept die op mij afduiken – ik zet altijd het geluid uit als ik me moet concentreren – maar ik heb Bakir’s aanvalspatroon zo goed onthouden dat ik er nu dromen over heb.
Een vogel schiet op me af, een pijl losgelaten uit een onzichtbare boog. Ik sprint op het laatste moment naar links. Een andere volgt; ik sprint naar rechts. Links, rechts, en dan weer links. Rechtertrigger om achter Bakir te teleporteren. Druk op de schouderknoppen. Herhaal. Ik weet hoe ik deze strijd kan winnen. Het kostte me drie of vier mislukte pogingen voordat ik mijn eerste overwinning behaalde, maar met nu twaalf opeenvolgende overwinningen achter mijn naam, koester ik nog steeds de illusie dat het deze keer misschien, heel misschien, allemaal goed zal komen. Want zo werken videospelletjes bugs toch?
Crash uit
Zoals alle neurotische kinderen die opgroeien tot perfectionistische volwassenen, heb ik een probleem: ik ben vervloekt met de overtuiging dat ik speciaal ben. Ik respecteer de mislukkingen van anderen, maar kan geen falen in mezelf verdragen. Ik ben anders gebouwd en, zelfs wanneer ik bewijs van het tegendeel gepresenteerd krijg, stijg ik boven de slings and arrows van buitensporig (mis)fortuin die iedereen om me heen teisteren.
Dit komt goed van pas als het gaat om mezelf pushen om harder te werken. Maar het is minder nuttig als het al mijn zinnen verblindt en me voorkomt dat ik objectieve waarheden accepteer. Je ziet, The Blood of Dawnwalker heeft nog steeds te maken met enkele opstartproblemen op de PC en Xbox Series S, en mijn spel blijft crashen direct na een bepaalde baasgevecht. Er zijn ook geen autosaves, wat betekent dat elke crash me weer helemaal opnieuw laat beginnen met de strijd.
Een snelle Google-zoekopdracht onthult een waarschijnlijke oorzaak – het baasgevecht is berucht om zijn bugs. Veel anderen hebben moeite met frequente crashes door het hele spel heen, waarbij de overgangen tussen cutscenes aan het einde van het gevecht tegen boyar Bakir bij de Lunar Games een van de meest gerapporteerde triggerpunten zijn voor kritieke shader laadtaken. In plaats van te wachten tot de ontwikkelaars simpelweg een patch uitbrengen (je weet wel, zoals een normaal persoon), neem ik de bug persoonlijk. Nee, zeg ik; mijn spel is niet bugged, en ik beloof mezelf om me tegen deze specifieke muur te blijven gooien totdat ik ofwel slaag of een schreeuwende rode spetter tegen die muur word.
Focus op het spel
Bakir’s gevecht is niet per se het moeilijkste in het spel, maar hij heeft een heel specifiek aanvalspatroon. Gelukkig is het niet te variabel, bestaande uit drie goed te telegraven spreuken, veel klappen, en onbelemmerde ronde trappen, maar het helpt niet dat ik hem moet bestrijden zonder mijn gebruikelijke uitrusting.
Nadat ik tot winnaar ben gekroond van Bakir’s Lunar Games, sluit ik me aan bij hem en zijn handlangers voor een feestelijke drink. Mijn identiteit is verborgen achter een behoorlijk aantrekkelijke mottenmasker, en ik heb tijdens de testproeven hard geprobeerd om mijn boerenverkleedpartij niet te verklappen en mezelf bloot te stellen als de beruchte Dawnwalker, Coen van Laslea, slager van Bakir’s vrakhir broers en zussen. Wanneer de sadistische mongool me vraagt om mijn masker af te nemen – we zijn hier allemaal kampioenen tenslotte – ben ik dan ook meer dan bereid om toe te geven. Oh ja; het is tijd voor het baasgevecht.
Natuurlijk moet ik eerst de handlangers van Bakir uitschakelen. Ze vormen niet veel uitdaging, vooral nu ik mijn vampirische vaardigheden kan gebruiken om hun gezichten van hun hoofden te krabben en hun gezondheidsbalken te laten knappen als blaren met Blood Surge. Als ze een klap uitdelen, kan ik zelfs van hun heerlijke kelen genieten voor een kleine opkikker. Dit keer maak ik een quicksave direct nadat ik de laatste handlanger heb gedood, en plunder haar lichaam voor wat gezondheidsdranken. De grote man betreedt de ring, en ik ben volledig gefocust.
Bakir’s klappen met blote handen en forse trappen zijn pas het begin; hij teleporteert door de arena en slaat op de grond, waardoor er rimpelingen ontstaan die me kunnen beschadigen en verlammen. Zoals bij al zijn andere bewegingen, draait Bakir’s eerste spreuk om timing. Hij stuurt vier of vijf reverbererende schokken uit, die gemakkelijk te ontwijken zijn door naar links, rechts, of zelfs achteruit te springen. Hij steekt zijn armen omhoog om de lof van onzichtbare juichende toeschouwers in ontvangst te nemen, waardoor hij volledig openstaat voor mij om achter hem te schaduwen en de aanvalsbutton in te drukken. Ik heb ook genoeg vaardigheidscharges opgebouwd om hem met Blood Surge aan te vallen. De spreuk is volledig geüpgraded, waardoor een groot deel van zijn gezondheidsbalk met elke cast afgaat.
Zijn volgende spreuk is degene die ik eerder noemde. Bakir fluit en roept een zwerm vogels uit bloed op, die boven hem in een halve cirkel hangen voordat ze een voor een mijn kant op schieten. Nogmaals, de aanval is duidelijk aangegeven, dit keer doordat Bakir zich terugtrekt en luid fluit, zodat ik alleen maar mijn dodges zorgvuldig moet timen, net zoals ik zijn grondslag weerlegde.
Oorlogsbuit
Maar de grootste en gemeenste beweging is gereserveerd voor nadat ik door de eerste twee van Bakir’s drie gezondheidssegmenten ben gebroken. Hij teleport naar me toe in plaats van van me weg en doet wederom een grondslag – soms aangekondigd met een klein stemgeluid als “kom hier”.
Deze aanval is een verwoestende AOE – kom je gevangen in de uitbarsting van bloed die de brute omringt, dan ben je onmiddellijk verlamd; klaar voor Bakir om je dood te slaan.
De instakill is een pijnpunt voor velen. Het is een nare verrassing die alleen maar erger wordt naarmate je er vaker tegen verliest, wat ik gelukkig maar één keer weet te doen. Ik laad mijn sneaky quicksave opnieuw om te voorkomen dat ik opnieuw tegen Bakir’s bende moet vechten. Ik maak de hele confrontatie bijna perfect door, inclusief het bewaren van een grote afstand wanneer Bakir zijn laatste gezondheidssegment heeft, totdat de mongool uiteindelijk op zijn knieën valt. Ik kijk naar de cutscene, opluchting overspoelt mijn lichaam, en kies ervoor om Bakir te bijten. Maar mijn overwinning is van korte duur. Geen seconde nadat ik van de boyar drink, probeert de cutscene over te gaan in een Assassin’s Creed-achtige chat met de overledene… En plotseling kijk ik naar mijn Xbox-startscherm.
Het moet een toeval zijn, dus ik probeer het opnieuw: ik versla Bakir. Ik sla de cutscenes over. Het crasht opnieuw. Ik doe dit nog vier keer voordat ik ’s avonds in blinde woede naar bed ga. ’s Nachts word ik wakker en laad ik een eerder punt om te zien of dit specifieke keuze pad bugged is – tevergeefs. Morgen, zeg ik tegen mezelf; ik zal het morgen opnieuw proberen. Natuurlijk gebeurt dezelfde crash elke keer als ik Bakir versla.
Ik had me voorgenomen om op de een of andere manier mijn spel te debuggen door volharding – slagen of doodgaan tegen de onzichtbare muur die me van mijn prijs weerhoudt, toch? Nou, beschouw me grondig gespetterd. Dertien overwinningen en tellend, hier is je teken om te accepteren dat sommige spellen gewoon bugged zijn en niet overwonnen kunnen worden met louter wilskracht en scherpe reflexen. Niet eens als je, net als ik, een Special Little Girl bent.