The Blood of Dawnwalker was een hectische ervaring. Het is nu vier weken geleden dat RPG Club Vale Sangora binnenging, en in die tijd heb ik één beer gedood, drie vampiers afgezet, per ongeluk een vierde naar de hel gestuurd en meer ongedierte gegeten dan menig man zou moeten doorstaan. Maar dat is allemaal verleden tijd (tenzij je jezelf wilt opfrissen). Het was allemaal voor het grotere goed, en deze week marcheren we naar Kasteel Greifberg om onze familie te redden en de ondode heerser van de vallei af te zetten.
Quest Log
Hier zijn de belangrijkste doelen die we moeten bereiken in onze zoektocht.
1. Familie redden
We hebben 30 dagen de tijd om Coens familie te redden. We zullen die tijd zo goed mogelijk gebruiken om ons voor te bereiden.
2. In voor een duel
Ik speel op ‘Duelist’ moeilijkheidsgraad voor een uitdagender gevecht, maar beschouw dit als optioneel.
3. In thrall
Neem elke kans om Coen een sterkere vampier te maken. Zelfs als het betekent dat ik ratten moet eten.
4. Leven met onze keuzes
Ik zal geen opgeslagen spellen opnieuw laden om onvoorziene gevolgen te vermijden. Hoeveel pijn het ook doet.
Middernachtsnack
Begin september had ik moeite om één zwaardgevecht te winnen. Maar een maand op Duelist moeilijkheid heeft de innerlijke werking van de gevechten blootgelegd. Spelen op de moeilijkste moeilijkheidsgraad vergt veel van Coens uithoudingsvermogen, dus perfecte blokken zijn essentieel – ze kosten geen uithoudingsvermogen en zijn de enige manier om te vechten zonder te wankelen en gedood te worden. Het maken van die laatste seconde parries gaat nu vanzelf, en in combinatie met Coens bovennatuurlijke krachten vormen Brencis’ stervelingen geen bedreiging meer.
Ik ben er vrij zeker van dat we nu gewoon naar Brencis kunnen lopen en hem kunnen afmaken, maar ik heb beloofd Coen de sterkste vampier te maken die ik kan. Lacra, de vampierbondgenoot die we in deel twee ontmoetten, belooft nog één kans om dat te doen. We ontmoeten elkaar in haar schuilplaats, nu met één vampier minder – nadat we de oude ondode Isbrand hebben leeggezogen en per ongeluk zijn geest in de hel hebben achtergelaten – en waden door een van de sombere moerassen van Vale Sangora. Weerlichten leiden ons naar een oude crypt, waar het neerslaan van geesten en zombies ons beloont met een mandrake – een bloem van geconcentreerde vampirische energie, die gelukkig afkomstig is van een lichaam dat nu overwoekerd is met corrupte rode tentakels.
Het is nu overduidelijk dat Coens vampirische krachten, samen met zijn hekserij en de donkere toverij die we gedurende onze tijd in Vale Sangora zijn tegengekomen, afkomstig zijn uit dezelfde helse dimensie waar we Isbrand in hebben achtergelaten. Hierop voortbouwend leidt tot waanzin en, wijzend naar het lichaam dat in de muur is gegroeid, dat. Maar de heiligheid van Coens ziel komt op de tweede plaats na de regels van RPG Club. Deze mandrake is de meest tastbare belofte van vampirische kracht die we tot nu toe zijn tegengekomen, dus hij gaat naar binnen.
Verblind door de kracht van de mandrake, brengen Coen en Lacra de rest van de nacht door met vreemde vampirische activiteiten – ik heb het over klauwen door vlees, bloed drinken, het hele werk – en in de ochtend heb ik twee nieuwe vaardigheden. De mandrake verleent een unieke bonus die Coen één keer per nacht uit de dood laat herrijzen (waar was je twee weken geleden?), en de laatste vampirische kracht in mijn bonusboom – vijanden betoveren – wordt ontgrendeld.
Afscheidsronde
Ik keer terug naar Svartrau met onvoltooide zaken. Rebellenleider Crake stormde in deel 3 woedend van ons weg, omdat ik een verkenningsmissie had verknald, en ik wil het goedmaken – of op zijn minst hem de vervloekte tomes geven die hij ons had gestuurd om te vinden voor onze ruzie. Ik ben blij hem weer in de schuilplaats te zien, en hoewel er geen optie is om ons laatste gesprek op te pakken, neemt hij de tomes van me aan. Uit zijn somberheid aankondigend zegt Crake dat het tijd is om Kasteel Greifberg aan te vallen. Ik vraag hem beleefd te wachten, maar stiekem heb ik al besloten om Brencis met Lacra’s hulp omver te werpen in plaats van met de rebellen. Afgezien van het in gevaar brengen van stervelingen, denk ik dat Crakes plan – om een alliantie te vormen met de erfgenaam van de vorige despoot en de sombere status quo van Vale Sangora te herstellen – gewoon dom is. Kun je even wachten… twee seconden, alsjeblieft?
Voor hij vertrekt, benadrukt Crake dat de rebellie niet veel langer kan wachten. Ik ben 99% zeker dat er niets zal gebeuren zonder mijn goedkeuring, maar ik wil het niet riskeren om op het laatste moment te struikelen en bereid me voor om met Lacra af te spreken. Er is echter één probleem: ik heb eindelijk de maximale bekendheid bij Brencis bereikt, die zijn laatste edict uitvoert. De poorten van Svartrau worden gesloten, waardoor het van de buitenwereld wordt afgegrendeld. De bedoeling is om Coen buiten te houden, maar in plaats daarvan ben ik binnen opgesloten. Het is ook ochtend – wat betekent dat ik niet gewoon over de stadsmuren kan schaduwstappen.
Het is goed dat mijn bekendheid niet verder kan stijgen. De straten zijn vol met Brencis’ mannen, maar ze kunnen niet raken wat ze niet kunnen zien. Zelfs in groten getale zijn ze voer voor de flowstaat – ze sterven in grote getale terwijl ik door de straten zoek naar een uitweg; Svartrau lijkt wel een gotische Dynasty Warriors. Maar ik kan geen uitgang vinden, en snel reizen is uitgeschakeld bij de heiligdommen van de stad. Na 20 minuten vruchteloos slachten, breng ik de tijd door bij een heiligdom tot de nacht valt en flits dan over de muren, transformeer in een wolf zodra ik de grond raak en galoppeer naar Lacra.
Eindgame
Verdergaan met Lacra zal ons in een einde vergrendelen, waarschuwt een pop-up – wat betekent dat we de verborgen doorgang die Vader Florin ons had aangeraden niet kunnen gebruiken, noch de rebellen kunnen helpen. Dat is prima voor mij: puur kijkend naar mijn kansen om Brencis te verslaan, voel ik me beter met Lacra aan mijn zijde.
Stiekem Kasteel Greifberg binnengaan via ondergrondse ruïnes, komen we aan op de plaats van Brencis’ mysterieuze ritueel. Lichamen hangen in de lucht, hun sappige ingewanden worden naar een enorme bol van draaiend bloed boven ons getrokken. Brencis is hier niet, Coens familie ook niet, en Lacra neemt het initiatief – ze vernietigt een oude fontein die de kracht van het ritueel door het kasteel misleidt. Ons doel is de troonzaal, maar de energieën van het ritueel maken het moeilijk om daar te komen. Het ene moment vecht ik tegen bewakers in vieze kerkers, het volgende verdedig ik me tegen geesten uit de Vampire Hell, en dan weer terug in de saaie stenen gangen.
Mijn kansen om Coens familie in één stuk te vinden lijken klein, maar er is een zilveren randje. Omdat ik Xanthe eerder in onze playthrough gespaard heb, houdt de vampierbondgenoot haar belofte om te helpen. Haar kamers zijn leeg van hun gebruikelijke vijanden en vallen (een collega vertelt me dat ik een vervelende doolhof had moeten doorstaan als ik Xanthe had gedood), waardoor het laatste stuk naar Brencis vrij is.
In de troonzaal zijn tentakels bijna volledig over Coens familie gegroeid. Brencis is hier, en biedt één laatste deal aan: als ik met mijn familie wegloop, dan is het klaar. Dat is niet het cathartische wraakverhaal waarvoor ik hier ben – en ik ben niet overtuigd dat Lacra de strijd alleen aankan – dus de baasgevecht begint.
30 uur geleden sloeg Brencis me opzij in de proloog. Nu kan hij nauwelijks bijhouden. Ik heb Coens vampirisme tot het uiterste benut, en in combinatie met de lessen van Duelist modus zijn Brencis’ razendsnelle slagen en onderhandse schaduwstappen gemakkelijk te anticiperen. Lacra wordt bijna uit de strijd gehaald met een klauw in haar buik, maar de krachten van de mandrake stellen haar in staat de klap te weerstaan – wat meer is dan gezegd kan worden voor Brencis, die in stukken wordt gescheurd twee tegen één.
In tegenstelling tot onze eerdere vampieroverwinningen, gaat Brencis verder met de strijd in Vampire Hell, zij het veel wilder dan hij was in zijn normale on-leven. Maar Coen is op dit punt praktisch onsterfelijk, en we hebben een verrassende bondgenoot – de geest van Ambrus, wiens ziel ik weken geleden spaarde, verschijnt om te helpen onze vader te doden. Terwijl Brencis worstelt om mijn klauwen af te weren, steekt Ambrus in zijn blootgestelde zij en landt de laatste klap.
Overwinning! Een soort van. Terwijl Brencis’ geest zich materialiseert voor een laatste soliloquy, besluit ik hem niet uit te nodigen, wat me langer kost dan verwacht om te beslissen – Voor al het verdriet dat Brencis Coen heeft aangedaan, heb ik een zwak voor de schurk. Hij krijgt zelfs de laatste lach: vervagend zegt Brencis tegen Coen dat hij een laatste verrassing heeft voorbereid…
Epilogue
We krijgen de verrassing nog niet te zien, aangezien we worden vooruitgespoeld naar Coens dorp, Laslea, voor een epiloog. De winter komt eraan, en hoewel onze playthrough een behoorlijk egoïstische zoektocht naar macht was, levert het verrassend aangename vruchten op. Het dorp herbouwt zich met de hulp van de rebellenfactie van Vale Sangora, die de terughoudende controle hebben overgenomen in het machtsvacuüm dat door Brencis is achtergelaten. Coens familie heeft het overleefd, met één kanttekening. Lunka, Coens jongste zus, is een semi-veranderde vampier die wild leeft in de grotten boven Laslea.
Er is echter hoop voor Lunka, want Lacra – die onthuld is als een vampier in de oude orde van Augurs – voegt zich bij Coen, samen met haar meerdere, die belooft Lunka’s transformatie af te maken als Coen zich bij hun gelederen voegt. We hebben al veel ergere dingen gedaan om Coens familie te redden, dus met Lunka aan onze zijde verlaten we Vale Sangora – en The Blood of Dawnwalker achter ons. Er is een stevige post-credits scène die de impact van onze keuzes in detail beschrijft – ik zal de meest interessante hieronder noteren, en we kunnen bespreken hoe het verschilde in de reacties.
- Coens sterfelijke familie overleeft, maar hij ziet ze nooit meer terug
- Zonder het bloed van de vampier als bescherming, keert de Zwarte Dood terug naar Vale Sangora
- Bij gebrek aan een vervanger voor Brencis, vervalt Vale Sangora in wetteloosheid – waardoor de gemanumiteerde rebellen de vallei moeten verdedigen
- Lacra gaat door met haar werk met de Augurs
- Xanthe blijft bij haar dochter wonen – maar ik ben behoorlijk pissig, omdat ze terugkomt op onze afspraak en weer jonge vrouwen gaat doden
- Het klooster van de non uit deel één blijft vervloekt (oeps)
Wat Coen betreft, hij leert te leven met zijn vampirisme – een kleine onderstatement, aangezien ik een maand lang liters bloed in zijn keel heb gedwongen. Wat mij betreft, ben ik blij dat het gelukkige (of iets dergelijks) einde van The Blood of Dawnwalker niet onverenigbaar is met het volledig omarmen van vampirisme. Er zijn nog veel losse eindjes, waarvan de meest opmerkelijke een post-credits scène is met een leren-clad Coen in de moderne tijd, en ik ben benieuwd hoe Rebel Wolves zijn geplande serie voortzet.
Nu we aan het einde van de RPG Club van september komen, wat vond je van The Blood of Dawnwalker? Of je nu dezelfde regels volgde of een andere richting voor Coen insloeg, laat het me weten – ik zal rondhangen in de reacties om vragen te beantwoorden en te praten over onze beslissingen. En tot slot, bedankt dat je me hebt vergezeld op deze 30-dagen odyssee. Ik zal je altijd redden uit Vampire Hell, beste lezer.