De Tartarus van Razer is een van de meest bijzondere ’toetsenborden’ die ik ooit heb gezien, en toch kan ik me niet onttrekken aan het vreemde, maar aantrekkelijke ergonomische ontwerp. Ik herinner me de Nostromo en Orbweaver die in de loop der jaren verschenen en weer verdwenen, als vergelijkbare vreemde keypads met een niche aantrekkingskracht die ik dacht dat alleen de MMORPG-fans ten goede kwam. Ik speel geen World of Warcraft; hooguit waag ik me af en toe aan RuneScape.
Dus, waarom wilde ik de Tartarus V2 Pro uitproberen na de verrassende aankondiging eerder deze september? Er is iets aan de polssteun, in combinatie met de gebogen vorm, dat mijn polsen aanspreekt, die het grootste deel van de dag aan een laag profiel productiviteits toetsenbord zijn vastgemaakt. Als ik de helft van mijn games op een toetsenbord speel, kan ik net zo goed zo comfortabel mogelijk zijn.
Ik speel praktisch elke avond PC-games, waarbij ik afwisselend gebruik maak van handhelds met joypadbediening en een traditionele muis-en-toetsenbordopstelling voor snellere titels. Mijn millennial gewrichten hebben behoefte aan ergonomie.
Razer heeft een exemplaar geleverd, maar heeft de inhoud van mijn artikel voor publicatie niet gezien of daarop invloed gehad.
Wat kost de Tartarus V2 Pro?
Razer verkoopt de Tartarus V2 Pro voor $199,99 als adviesprijs op zijn officiële website, met een functioneel identieke variant beschikbaar voor £199,00 bij Razer UK. Regionale toetsenbordindelingen zijn niet van toepassing op deze unieke keypad zonder traditionele lettertekens, dus Amerikaanse importen zouden moeten werken als je er geen in jouw land kunt vinden.
Zoals gebruikelijk, vermeldt Razer de Tartarus V2 Pro ook voor $199,99 op Amazon, en opnieuw verschijnt er een model voor Britten voor enkele extra pence voor £199,99 op Amazon UK. Bij de lancering lijkt de beschikbaarheid beter als je rechtstreeks bij Razer bestelt of naar een fysieke RazerStore gaat, als je er een in de buurt hebt.
Ter vergelijking: de originele Razer Tartarus werd in 2013 gelanceerd voor $79,99, gevolgd door de Chroma in 2015 voor dezelfde prijs van $79,99, de V2 in 2017 voor $99,99 en de Pro in 2019 voor $129,99. Jaren later hebben we nu de V2 Pro in 2026 voor $199,99, of je kunt nog steeds de eerste Pro kopen voor $129,99 op Amazon.
| Component | Specificatie |
|---|---|
| Schakelaar | Razer Analog Optical Switch Gen-2 (Lineair) |
| Verlichting | Razer Chroma RGB |
| Geheugen | Hybride opslag voor maximaal 3 profielen |
| Connectiviteit | Afneembare Type-C kabel |
| Extra’s | Volledig aanpasbare ergonomische polssteun |
Razer Analog Optical Switch Gen-2 (Lineair)
Hybride opslag voor maximaal 3 profielen
Afneembare Type-C kabel
Volledig aanpasbare ergonomische polssteun
Wat ik leuk vind aan de Tartarus V2 Pro
De Tartarus V2 Pro voelt aan als Razer’s high-end gaming toetsenborden, waarbij elke lineaire toetsdruk overeenkomt met de respons van de analoge optische schakelaars die ik heb gezien in vergelijkbare premium voorbeelden zoals de Razer Huntsman V3 TKL 8KHz. Het grote cluster van 27 toetsen heeft een soepele aanslag en heeft standaard een traditionele ‘WASD’-indeling die grotendeels aansluit bij mijn spiergeheugen.
Twee knoppen op de polssteun stellen me in staat om de afstand en de hoek aan te passen, hoewel ik me onmiddellijk behoorlijk comfortabel voelde met de standaard, kortste opstelling. Het is aanzienlijk comfortabeler dan elke andere toetsenbord- en polssteuncombinatie die ik tot nu toe heb gebruikt, en mijn vingers vallen heel natuurlijk op de getextureerde, dubbele PBT-toetscaps (ze zullen nooit vervagen).
Evenzo betekent tientallen jaren PC-gaming dat mijn duim van nature tussen de grote, glanzende ‘HyperShift’-knop rust — die een tweede laag commando’s kan activeren, zoals een reguliere toetsbordshift — en de nieuwe, driftvrije TMR-thumbstick. Ik kan die HyperShift-knop opnieuw toewijzen aan elke andere opdracht die ik wil, en ik overweeg al om deze als vervanging voor de spatiebalk te gebruiken. Tot nu toe, zo goed.
Rechts licht een strook LED’s op in volgorde om te tonen hoe ver ik een toets heb ingedrukt, inclusief het initiële activeringspunt en de maximale diepte. Die aanpasbare activering is onderdeel van Razer’s hele pitch voor de Tartarus V2 Pro, wat betekent dat ik precies kan bepalen hoe gevoelig de toetsen zijn. Daarbovenop laat ‘Snap Flex’ me andere invoeren toewijzen die worden geactiveerd wanneer ik specifieke toetsen loslaat.
Hoewel het op het eerste gezicht duidelijk is dat dit apparaat veel toetsen biedt, is het niet helemaal accuraat. In werkelijkheid krijg je een schat aan toetsen. Misschien meer theoretische toetsen dan ik ooit zou kunnen gebruiken. Desondanks waren de eerste uren behoorlijk opwindend terwijl ik nadacht over mogelijke keymap-indelingen voor specifieke games, met ruimte voor 24 configureerbare keymaps over 3 profielen binnen de Razer Synapse-app.
Hoe meer ik leerde over analoge optische schakelaars, hoe meer ik erover te spreken was, vooral omdat ik een controllertrigger aan een toets kan toewijzen voor een geleidelijke respons. Ja, ik weet dat de Tartarus eerst voor MMORPG’s is gemaakt, maar er valt meer plezier te beleven. Bijvoorbeeld, het bouwen van een profiel voor Euro Truck Simulator 2 betekent dat ik de W-toets kan toewijzen aan een analoge gaspedaal en deze lichtjes kan indrukken om langzaam door gebieden met lage snelheid te rijden. Slim.
Heeft de Tartarus V2 Pro problemen?
De kern van mijn klachten heeft meer te maken met Razer’s Synapse-software dan met het ontwerp van de Tartarus V2 Pro, maar er zijn een paar fysieke eigenaardigheden die het vermelden waard zijn als een eerste gebruiker die alleen foto’s van zijn voorgangers met een enkele toets onder hun thumbstick heeft gezien. Gedurende het grootste deel van mijn testen leek het alsof er niets voor mijn duim te doen was.
Natuurlijk is het de bedoeling dat Razer zijn high-end toetsenbordschakelaars evenaart met de TMR-thumbstick, maar dat sluit niet aan bij de decennia van ruimtebalk-gewoontes die mijn duimspieren verwachten. Dus, hoewel ik de grote, ronde HyperSpeed-knop voor diezelfde reden aan de spatiebalk heb toegewezen, voelt het tijdens het gamen nog steeds niet helemaal goed aan.
Het is de klikrespons van die HyperSpeed-knop — die meer aanvoelt als de schouderknoppen van een gemiddelde Xbox-controller — die niet goed samengaat met de ultra- soepele lineaire actie van het keypad. Er is een tactiele mismatch, en bovenop dat kan ik de Tartarus V2 Pro niet stoppen om de RGB-toetsverlichting uit te schakelen wanneer ik op de HyperSpeed-knop druk, ongeacht waaraan deze is toegewezen.
De rest van mijn zorgen over de V2 Pro zijn oplosbaar via firmware-updates en aanpassingen in Razer Synapse. Eenvoudigere oplossingen zouden een patch omvatten voor een bugged ‘schakel verlichting uit’-timeoutfunctie die het keypad verlicht laat zolang ik mijn pc gebruik, omdat het nog steeds mijn primaire toetsenbord detecteert. Ongeregelde achtergrondverlichting zou een eenvoudig te verhelpen probleem moeten zijn.
Het meest opvallende van alles, en iets waarvan ik hoop dat Razer het zo snel mogelijk oplost, is dat ik de invoeren voor de TMR-thumbstick niet kan herschikken. Op dit moment, als ik mijn duim naar mijn monitor uitstrek om ‘vooruit’ te betekenen, denkt de Tartarus V2 Pro dat ik naar rechts beweeg, dus moet ik het letterlijk recht omhoog bewegen om ‘vooruit’ te gebaren. Het is bizar, en iets dat Valve’s Steam Input al kan oplossen.
Evenzo is de thumbstick standaard vreemd toegewezen aan de rechterstick van een controller. Aangezien de Tartarus zo doelbewust is ontworpen voor de linkerhand, die traditioneel voor beweging in het spel wordt gebruikt, voelt het als een vreemde beslissing. Ik vond weinig gebruik voor de thumbstick, tenzij een game een ‘southpaw’-optie bood om de linker- en rechtersticks om te wisselen. Razer werkt eraan.
Is de Tartarus V2 Pro goed voor toegankelijk gamen?
Het zou niemand verbazen te horen dat deze alienachtige keypad, die polst op 8KHz met speciaal ontworpen schakelaars, in eerste instantie is gebouwd voor hardcore PC-gamers. Echter, de voordelen van Razer’s esports-technologie, zoals Rapid Trigger en Snap Flex, komen toevallig ook tegemoet aan mensen met toegankelijkheidsbehoeften, waaronder mijn vrouw en haar overrekbare gewrichten.
Ze is een nieuwe fan van World of Warcraft die meer dan een jaar voornamelijk afhankelijk was van de Xbox Adaptive Joystick, totdat Blizzard de controllerondersteuning voor WoW begon te verbeteren. Dat heeft haar er niet van weerhouden om de Tartarus al jaren in de gaten te houden, en na het testen van hoe aanpasbaar de soepele analoge optische schakelaars zijn op de V2 Pro, ben ik er zeker van dat ze het comfortabel zal vinden.
Bovendien betekent Rapid Trigger dat ze haar vinger niet helemaal van een toets hoeft op te tillen om deze opnieuw te activeren, en kan ze een invoer resetten met de kleinste opwaartse beweging. Combineer dat met Snap Flex om commando’s toe te wijzen op het moment dat een toets wordt losgelaten, en ze hoeft nauwelijks haar hand te bewegen. Snap Tap is ook handig, maar meer voor mij en mijn liefde/haatverhouding met Counter-Strike 2.
Moet je de Tartarus V2 Pro kopen?
Je moet dit kopen als…
✅ Je speelt MMORPG’s/MOBAs zoals World of Warcraft/League of Legends
✅ Je wilt een combinatie van een joypad/toetsenbord gamingoplossing
Je moet dit niet kopen als…
❌ Je hebt al een vorige versie van de Tartarus
Mijn interpretatie van de Tartarus V2 Pro is dat het bijna perfect is, alleen maar licht dof door softwaregerelateerde klachten die kunnen worden opgelost met app-patches, samen met relatief kleine ontwerpveranderingen die me zo nauw met zijn voorgangers laten vergelijken. Als je van games houdt met een groot aantal mogelijkheden en de roterende volgordes daar omheen, zul je het waarschijnlijk geweldig vinden.
Bij de lancering ben ik in de war over Razer’s keuze om de TMR-thumbstick standaard te laten fungeren als een rechterthumbstick voor het rondkijken in games, en zijn vasthoudendheid om de stick omhoog te wijzen om vooruit te bewegen is even vreemd. Nogmaals, beide zouden opgelost moeten worden met updates van de Synapse-software, en tegen die tijd zou ik meer geneigd zijn om de anderszins uitstekende thumbstick in mijn eigen flow op te nemen.
Uiteindelijk zijn de analoge optische schakelaars die de 27 toetsen aandrijven werkelijk briljant, en waarschijnlijk de eerste keer dat ik me echt heb bekommerd om aanpasbare activering in een toetsenbord. Het baseren op een commando-centre voor je linkerhand maakt het hele vooruitzicht veel aantrekkelijker, hoewel je misschien de enige toets mist die vroeger onder je duim zat. Toch blijven er genoeg andere toetsen over.
“Van zijn TMR-thumbstick en aanpasbare polssteun, tot Rapid Trigger en aanpasbare activering, wield echte controle en aanpassing over MMO’s, FPS en meer.”