Valor Mortis is een spel dat je snel leuk vindt, maar ook een dat je gemakkelijk kunt voorstellen te willen wegtrappen. Het is een functionele Soulslike die draait om zwaardvechten en pareren, wat in 2026 niet bepaald vernieuwend is. Daarnaast bevat het vreselijke gescripte parkour-sequenties die je doen verlangen naar het afknappen van de benen van de hoofdpersoon. En ja, er is zelfs een afschuwelijk rioleringsniveau.
Toch weet het me steeds weer bijna terug te winnen. De gevechten kunnen opwindend zijn, de pulpachtige schrijfstijl charmant, en de puppyachtige enthousiasme van “kijk mam! Ik maak mijn eerste Soulslike!” is aanstekelijk. Hoe kun je een spel haten met een eindbaasgevecht tegen een voelbare windmolen? Nou, het feit dat die eindbaas een frustrerende opgave is, helpt daar zeker bij…
Ik hou zo veel van Soulslikes dat het genre eigenlijk een contactverbod tegen me zou moeten aanvragen. Cozy games? Nee, mijn knusse plek is het herhaaldelijk in elkaar geslagen worden door een monster uit Elden Ring totdat ik eindelijk een goedkope exploit vind. Als je op zoek bent naar een geweldige Soulslike die niet van FromSoftware is, zou ik Another Crab’s Treasure, The Surge 2, Nine Sols of Mortal Shell 2 aanbevelen. “Geniet ervan!” – Beoordelaar Abbie Stone
Je bent dood
Je speelt als William, een loyale soldaat van Napoleon Bonaparte met een zo korte levensverwachting dat hij op het slagveld sterft voordat het spel begint. William herstelt zich op de een of andere manier van deze tegenslag en verrijst uit de dood met een klassiek geval van videogame-heldenamnesie. Hij bevindt zich nu in een nachtmerrieachtige versie van Europa waar iedereen bezweken is aan een vreselijke plaag die hen dwingt hun zwaarden te trekken en William in een shish kebab te veranderen.
William mag dan niet onthouden wat er met hem is gebeurd, maar je kunt je wel redden met spiergeheugen als je eerder iets Souls-achtig hebt gespeeld. De brute gevechten draaien om het pareren van aanvallen en het slaan op het juiste moment. Geen kaartscherm. Steeds meer snelwegen worden ontgrendeld. Als je sterft, heb je één kans om je ervaring terug te krijgen, yada yada yada.
Als je niet houdt van leren pareren, ga dan iets anders spelen (ook mijn diepste medeleven, gamen in 2026 moet miserabel voor je zijn). Valor Mortis vereist vanaf het begin nauwkeurige zwaard-tennis, waarbij zelfs de eenvoudigste vijanden meerdere pareren nodig hebben om hun verdediging te breken. Als je bent afgehaakt bij Sekiro en Ominusha: Way of the Sword, zou ik je aanraden om gillend weg te rennen van dit spel.
Daarnaast heb je een geweer en de kracht om vlammen uit je vingers te schieten. Het is fijn om te zien dat deze niet slechts als bonussen worden behandeld, maar als geldige strategieën. Ik heb eindelijk de eerste eindbaas van het spel verslagen toen ik besefte dat ik hem zo veel mogelijk in vuur en vlam wilde zetten. En zodra ik de blunderbuss kreeg, was het geweldig om zwaardvechters gewoon in het gezicht te blazen, Indiana Jones-stijl.
Desondanks is het idee om vuur uit je handen te schieten zo oud dat het misschien zelfs ouder is dan de mensheid die vuur ontdekte. De andere krachten die je verwerft zijn ook niet bijzonder origineel. De mogelijkheid om de tijd te stoppen wordt gebruikt voor puzzels die je al eerder hebt gezien, zoals het bevriezen van een tandwiel zodat je door een poort kunt voordat deze sluit.
Een andere kracht creëert platforms en muren waarop je kunt rennen, maar alleen in vooraf bepaalde gebieden. De laatste kracht is een schild dat aanvallen afweert, wat je beloont voor het besteden van de laatste twintig uur aan het beheersen van het pareren met de kracht om, eh, er niet zoveel meer zorgen over te hoeven maken. Eh?
De heks is vertrouwd
Valor Mortis is gemaakt door de ontwikkelaars van Ghostrunner, het leuke maar ook ongelooflijk frustrerende parkourspel. Dit is de eerste keer in de menselijke geschiedenis dat een studio is overgestapt naar het maken van een Soulslike en daadwerkelijk een spel heeft gemaakt dat minder frustrerend is. Maar naarmate het spel vordert, speelt Valor Mortis steeds meer alsof het Ghostrunner 3 wil zijn.
Het rennen langs muren en het slingeren aan palen werkt een tijdje goed. Het is zelfs enigszins bevrijdend om te spelen als iemand die zo acrobatisch is in een genre dat je normaal gesproken stevig aan de grond verankert. Maar Valor Mortis vraagt soms perfecte parkour van je in gescripte set-pieces. Dit was het moment waarop ik overwoog mijn gaming-laptop in een brandende vuur te gooien.
Deze momenten voelen meer als irritante geheugentests dan als leuke platformuitdagingen en lijken te vergeten dat ik toegang heb tot een sprintknop. Af en toe sprong ik op een platform, alleen om direct gedood te worden omdat, tsk tsk, het spel van plan was dat platform dramatisch te vernietigen voordat ik het bereikte, en mijn ondeugende sprinten had het plezier verpest. Directe dood voor jou.
Een gemiste kans, want Valor Mortis heeft wel een paar nare verrassingen (in positieve zin). Ik hou ervan hoe de ‘hond’-vijanden eigenlijk menselijke soldaten zijn die zichzelf vreselijk in een hondachtige vorm hebben gekrompen. Ze achtervolgen je dan, blaffend als bloedthirstige jachthonden. Dat is echt een geniaal idee, maar graag ver weg van mij.
En er is een reden waarom pareren momenteel het werkwoord van de gaming is. Het voelt geweldig en heerlijk aan om uit te voeren, en dat is hier nog steeds het geval. De eerste persoon camera geeft het een brute ‘je bent hier’-ervaring die een traditionele derde persoon camera alleen maar kan dromen.
De beste eindbaasgevechten van het spel, brute parry-gevechten waarbij je slechts een paar kleine fouten van de dood verwijderd bent, zijn enorm bevredigend, ook al betekende een iets wankel krachtenspel dat de eerste eindbaas verreweg de meeste problemen gaf.
Een eerlijke waarschuwing: de bugs zijn momenteel doordringend, net zoals een Franse zwaard door een zeurige Britse videogamecriticus (hoop ik niet?). Crashes naar het bureaublad, een framerate die een chaos is en een eindbaas die ineens niet meer aanvalt, vermoedelijk omdat hij zich bewust is van mijn strakke beoordelingsdeadline – nogmaals bedankt, The Orphan! Ik speelde dit op een pc die Gears of War: E-Day zonder problemen draaide, dus ik zou aanraden om te kijken hoe de lancering patch het doet op pc en console, van wie ons verteld is dat het veel van deze problemen aanpakt.
Terwijl William verkent, hoort hij af en toe de stem van Napoleon Bonaparte in zijn hoofd, die wat ongewenste combatfilosofie aanbiedt. Helaas zouden Napoleon’s hilarisch banale inzichten niet de cut halen voor een kantoor-motivatieposter, laat staan voor het slagveld. Dit moet een van de grootste militaire strategen aller tijden zijn? Ik zou verbaasd zijn als deze sukkel een potje tiddlywinks zou kunnen winnen.
Gelukkig zijn andere personages veel leuker. Zoals de gekke wetenschapper die je steeds op dodelijke onderzoeksexpedities stuurt, en wiens begrip van ethiek op hetzelfde niveau ligt als die van de Umbrella Corporation. Een dorp bidt tot een mysterieuze godheid, en leren of ze een god, een mythe of een echt persoon is, is een van de beste onthullingen van het spel. Schokkend genoeg kunnen verschillende onzichtbare kinderen de hele show stelen. Ze vertellen en begeleiden je door een verwoeste stad, terwijl ze de muren bedekken met schattige, maar slechte tekeningen van de monsters die je bent tegengekomen. Awww.
Valor Mortis heeft zijn charmes. Voor het grootste deel is het een perfect speelbare Soulslike met gevechten die bevredigend zijn om te beheersen. Maar ik heb al zijn trucs eerder gezien, beter uitgevoerd, en een verschuiving naar de eerste persoon is niet genoeg om dit echt te onderscheiden. Imitators van Soulslikes moeten echt leren dat FromSoftware niet is gekomen waar ze nu zijn door iemands huiswerk te kopiëren.
Valor Mortis is beoordeeld op PC, met code verstrekt door de uitgever.